امروز برابر است با :2 مرداد 1400
فیلم ده

نقد فیلم ده عباس کیارستمی

نقد فیلم ده عباس کیارستمی

فیلم ده : من قادر به درک عظمت عباس کیارستمی نیستم. شهرت حیاتی وی بی نظیر است: ” فیلم طعم گیلاس” (1997) وی برنده نخل طلا در کن شد و “باد ما را خواهد برد” (1999) برنده شیر طلایی ونیز شد. و اما فیلم های او – به عنوان مثال آخرین کار او ، ” فیلم ده ” – نه آنقدر قابل تماشا هستند که بتوان درباره آنها نوشت. بررسی های او باعث می شود که نظرات او بهتر از آنچه که او می گوید.

با مقاله نقد فیلم ده با بامدادی ها همراه باشید.

هر بررسی باید با توضیحات ساده شروع شود. ” فیلم ده ” شامل 10 صحنه است که در صندلی جلوی ماشین تنظیم شده است. راننده همیشه یکسان است. مسافران وی شامل پسرش ، خواهرش ، یک دوست ، یک پیرزن و یک روسپی هستند.

نقد فیلم ده

فیلم ده

فیلم ده در ویدئوی دیجیتال با استفاده از دو دوربین گرفته شده است ، یکی روی راننده و دیگری روی مسافر متمرکز شده است. دوربین ها ثابت هستند. این فیلم هم به عنوان داستان و هم مستند توصیف شده است و هر دو است: آنچه می بینیم واقعاً اتفاق می افتد ، اما برخی از آنها به وضوح برنامه ریزی شده است.

روش کیارستمی ، من از بررسی جف اندرو در مجله انگلیسی Sight & Sound یاد گرفتم ، این بود که از افراد واقعی تست می گرفت ، بازیگرانش را انتخاب می کرد ، با آنها درباره شخصیت ها و گفتگوهایشان طولانی صحبت می کرد و سپس آنها را بدون او در ماشین می فرستاد هنگام رانندگی در خیابان ها و دوربین به تماشای شخصیت های آنها (یا شاید خودشان) بپردازند. او با شروع 23 ساعت فیلم ، با این فیلم 94 دقیقه ای پایان یافت.

اکنون ممکن است موافقت کنید که این یک روش تحریک آمیز و اصلی برای ساختن یک فیلم است. سپس ممکن است به شما بگویم که “فیلم طعم گیلاس” نیز کاملاً روی صندلی جلو اتومبیل تنظیم شده بود – فقط در آن فیلم کیارستمی دوربین را نگه داشت و به جای آن در صندلی راننده و مسافر نشست.

نقد فیلم قهرمان اصغر فرهادی | سرگیجه ای در جهان مدرن
بیشتر بخوانید

و این “باد ما را خواهد برد” درباره مردی بود که در حال رانندگی در اطراف بود و می خواست جایی را پیدا کند که تلفن همراهش کار کند. ممکن است مشاهده کنید که روش او جسورانه تر شده است ، اما شما همچنان در فیلم های افرادی که رانندگی و صحبت می کنند باقی می ماند.

آه ، اما ما در مورد آنها و ایران مدرن چه می آموزیم؟ اندرو که فکر می کند این بهترین فیلم کیارستمی است ، زنی را شکایت می کند که از “قوانین احمقانه” ایران که طلاق را منع کرده شکایت دارد مگر اینکه شوهر خود را به اتهام سو abuse استفاده یا اعتیاد به مواد مخدر متهم کند. وی مشاهده می کند که این فیلم نشان می دهد تن فروشی در ایران وجود دارد ، حتی اگر این کار غیرقانونی باشد.

پیرزن استدلال می کند که راننده باید نماز را بخواند ، و او این کار را می کند ، که نشان می دهد زیر جریان مذهبی ملت است. این دوست شال خود را برمی دارد تا نشان دهد که او سر خود را تراشیده است و این متجاوزانه است زیرا زنان اجازه ندارند سر خود را در انظار عمومی برهنه کنند. و امین کوچک ، پسر ، به نظر می رسد یک مرد سرکوبگر ایرانی در آموزش است ، زیرا مجوز یک جامعه مردسالار را برای انتقاد و تمسخر مادرش داخلی کرده است.

خیلی خوب اما ستایش فیلم از این جهت مانند ستایش کودک برای رنگ آمیزی بین خطوط است. کجاست ، اشتیاق برای برقراری ارتباط ، اشتیاق چیست؟ اگر می خواهید مضامین ” فیلم ده ” را با قدرت و صراحت در فیلم های قدرت واقعی ببینید ، از فرمالیسم خشک کیارستمی دور می شوید و در عوض به فیلمی مانند “دو زن” تهمینه میلانی (1999) یا جعفر پناهی نگاه می کنید فیلم دایره »(2000) ، که به جای تمایل به از بین بردن یا خسته کردن مخاطب ، قدرت تحریک عمیق مخاطبان را دارد.

هرکسی می تواند فیلمی مانند ” فیلم ده ” بسازد. دو دوربین دیجیتال ، یک اتومبیل و بازیگران شما و دیگر شما بروید. مطمئناً چیزهای زیادی به بازیگران ، گفته ها و کسانی که بازی می کردند بستگی داشت (بازیگر کوچکی که در نقش امین بازی می کند بسیار با اعتماد به نفس بالاست و روی صفحه نمایش بیان می کند ، و بدون زحمت بیزار است).

نقد فیلم بچه های آسمان
بیشتر بخوانید

نقد فیلم ده

فیلم ده

اما اگر از این رویکرد برای فیلمی در اروپا یا آمریکا استفاده شود ، آیا به عنوان ورودی در کن پذیرفته می شود؟ من استدلال می کنم که اینطور نیست. بخشی از جذابیت کیارستمی ایرانی بودن اوست ، کشوری که ستایش از فیلم هایش تا حدی جسورانه است. تا حدودی نیز ، او منتقدان زیادی را در امر خود سرمایه گذاری کرده است ، و آنها این کار را انجام می دهند.

نقص مهلک در رویکرد او این است که از هیچ یک از تماشاگران عادی سینما ، چه ایرانی و چه آمریکایی ، نمی توان انتظار داشت با فیلم هایش ارتباط برقرار کند. آنها برای جشنواره های فیلم ، منتقدان فیلم و کلاس های فیلم وجود دارند.

شرم آور این است که کارگردانان ایرانی که در دسترس هستند در غافلگیری بیش از حد کیارستمی نادیده گرفته می شوند. برایان بنت ، مدیر جشنواره فیلم بانکوک ، به من گفت که در جشنواره فیلم تهران با تعداد معدودی از منتقدان غربی و مدیران جشنواره شرکت می کنم. وی گفت: “لحظه ای كه به نظر می رسید فیلمی در مورد شخصیت ها یا طرح داستان است ،” همه آنها بلند شدند و با سرعت از اتاق بیرون رفتند.

آنها در ذهن خود ثابت كرده بودند كه سینمای ایران شامل تمرین های مینیمالیستی به سبك است ، و نمی خواهم فیلم های داستانی ببینم. ” از آنجا که قصه گویی بیشتر فیلم ها کار می کنند و همیشه دارند ، شرم آور است که داستان های ایرانی به دلیل موثر بودن افراد موثر در اکران غربی بسته می شوند.

نقد فیلم ده

فیلم ده

پایان مقاله نقد فیلم ده

منبع سایت مداد

بیشتر بخوانید:

فیلم گزارش فرانسوی|نو‌آم چامسکی|نقد فیلم مثل یک عاشق|فیلم 13th|هانا آرنت و کتاب توتالیتاریسم|سریال مداخله سگ|فیلم مهاجمان صندوقچه گمشده|شاهکارهای ادبیات فرانسه|فیلم بانی و کلاید|فیلم خشم مردانه|استیون کینگ|بهترین خواننده های تاریخ جهان|

نویسنده و منتقد سینما

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

19 − 12 =