امروز برابر است با :30 خرداد 1400
فیلم های مارلون براندو

بهترین فیلم های مارلون براندو

فیلم های مارلون براندو : هرگز در هر لحظه از حدود هشت دلیل برای فکر کردن در مورد مارلون براندو کمتر نیست ، اما در حال حاضر چند مورد دیگر وجود دارد: با گذشت 61 سال از اکران فیلم بی نظیر الیا کازان ” فیلم در بارانداز ” ، براندو اولین اسکار دو بازیگر برتر خود در این هفته است و در این هفته شاهد انتشار یکی از بهترین مستندهای سال “گوش دادن به من مارلون” هستیم.

ما شش دهه فرصت داشتیم تا در مورد درخشش اولی صحبت کنیم ، بنابراین چند کلمه در مورد دومی ، که به بررسی مثبت مثبت آنها از جشنواره جدید کارگردانان / فیلم های جدید پرداختیم ، و در صورت وجود ، افراد ما که از آن زمان دیده اند.

با مقاله بهترین فیلم های مارلون براندو با بامدادی ها همراه باشید.

بهترین فیلم های مارلون براندو

فیلم های مارلون براندو

استیون رایلی کارگردان انگلیسی قبلاً مستندهایی را بر روی حق رای دادن جیمز باند ، کریکت بین المللی و مسابقه بوکس سالانه آکسفورد / کمبریج نصب کرده است ، اما واقعاً چیزهای کمی می تواند شما را برای هوشمندی و کاردستی آماده کند که در پرتره صمیمی ، حیرت انگیز و صمیمی او از این قرار گرفته است افسانه صفحه رایلی با استفاده از دسترسی بی سابقه خود به ساعتهای طولانی مصاحبه های ضبط شده ، اعتراف ها و تصاویر بایگانی ، که بسیاری از آنها قبلاً هرگز دیده نشده بود (وی با همکاری بی قید و شرط املاک براندو همکاری داشت) ، یک فیلم کاملاً جذاب ، طنین انداز و پایدار با استفاده از تقریباً چیزی جز سخنان خود براندو نیست. این یک کار عجیب و غریب فلسفی ، مالیخولیایی و زیباست ، و بیشتر جالب توجه برای شیرجه رفتن در اعماق پوست یکی از ترسناک ترین بازیگران افسانه ای که تاکنون در یک مجموعه فیلم گشته است. به همین ترتیب ، این بیودوک سینمایی نادر است که نوعی جهان شمولی دارد که آن را برای افراد خارجی ، غیر طرفداران ، حتی کسانی که ممکن است فعالانه از شیرزدگی پس از مرگ مراقب باشند ، تقریبا تقدی براندو به عنوان خدای بازیگر ، قدرتمند می کند.

بیشتر بخوانید:بهترین فیلم های ایزابلا روسلینی

اما مطمئناً این شهرت عالی از هیچ جا به وجود نیامده است و فقط برای این که بتوانید قبل از جستجوی “به من گوش کن مارلون گوش کن” (از فردا در سینما) تغییر جهت دهید ، در اینجا ما ده بهترین نمایش مارلون براندو را جمع آوری کرده ایم . اینها فیلم هایی هستند که اسطوره را به وجود آورده اند ، حالا بروید فیلم را که انسان را بازآفرینی می کند ببینید.( فیلم های مارلون براندو )

“فیلم اتوبوسی به نام هوس” (1951)
هر ستاره حرفه خود را مدیون یک پروژه واحد است ، اما تعداد کمی از آنها به یک شهرت یک شبه ای رسیده اند که براندو با استنلی کوالسکی فوراً نمادین خود در “یک ماشین تراموا به نام تمایل” به آن دست یافت. براندو به لطف اولین ساخته الیا کازان در نمایشنامه ای که شاید بهترین نمایشنامه تنسی ویلیامز باشد ، در مقابل جسیکا تندی ، فقط 24 ساله ، به یک قرعه کشی تبدیل شد. مشهورتر ویوین لی ، اما کازان با براندو که یک مگاستار فوری شد (و اولین چهار تکان دادن متوالی اسکار را از آن خود کرد) با فیلم افتاد. و تعجب کمی براندو بعنوان استنلی ، شوهرخواهر بی رحم بلانچ دوبوای (Leigh) که در حال محو شدن است ، مغناطیسی است ، حتی وقتی تقریباً به سختی کاری انجام می دهد ، مغناطیسی است. سکسی ناپذیر سکسی (بله ، حتی جنسیتر از زمانی که ند فلاندرز نقش او را بازی می کرد) ، متزلزل ، حیوان گرایانه و متعادل کننده احساس خطر واقعی با شادی های گاه به گاه کودکانه و حتی نوعی عاشقانه ، عملکرد او تهدید به سقوط فیلم به استنلی نمایش کوالسکی و هنوز هم در اینجا براندو آنقدر سخاوتمندانه است که در خدمت لی و دیگر همبازیانش باشد. حتی امروز ، بازیگرانی که نقش های مشهور خود را در صحنه تکرار می کنند ، می توانند احساس تماشای بیش از حد عالی و بیش از حد تئاتری کنند ، اما این هرگز تهدیدی برای براندو از اینجا نیست: هرگز لحظه ای نیست که او چیزی غیر از واقعی را احساس کند (بازی بر اساس بوکسور واقعی راکی ​​گراتزیانو). هذلولی بودن در مورد عملکردی از این قبیل آسان است ، اما صادقانه بازیگری روی صفحه نمایش پس از “ماشین خیابانی” هرگز کاملاً یکسان نبود.( فیلم های مارلون براندو )

بیشتر بخوانید:بهترین فیلم های دنیل رادکلیف

“جولیوس سزار” (1953)
در میان یکی از بزرگترین بازیگران ساخته شده برای اقتباس هالیوود شکسپیر (لوئیز کالرن در نقش سزار ، جیمز میسون در نقش بروتوس ، جان Gielgud در نقش کاسیوس ، گریر گارسون در نقش کالپورنیا ، دبورا کر در نقش پورتیا) ، برای گفتن اینکه براندو در جوزف برجسته است “جولیوس سزار” ساخته ال مانکیویچ هر دو نوع گمراه کننده و کاملاً درست است. گمراه کننده است ، زیرا بقیه بازیگران ، به ویژه Brutus نجیب ماسون و کاسیوس منحوس Gielgud ، به همان اندازه قوی هستند ، اما درست است زیرا براندو کاریزمای متضاد مارک آنتونی را بهتر از هر تصور دیگری نشان می دهد. این یک خطر بود: این نقش او را از بین چهار نامزدی متوالی بهترین بازیگر مرد سوم می کند ، اما هنگامی که برای اولین بار انتخاب بازیگران انتخاب شد ، با تمسخر روبرو شد – مسخره کننده بزرگ نه تنها گفتگوی شکسپیر را آغاز کرد ، بلکه در “دوستان ، رومی ها ، هموطنان »، یکی از مشهورترین سخنرانی های سیاسی برد؟ خود براندو دلهره داشت ، اما با گرفتن توصیه از Gielgud شکسپیر ، گفته های او واضح و مطمئن است و کلمات واقعا آواز می خوانند. او در اینجا فرماندهی می کند ، به مارک آنتونی اعماق شکوفایی و زیبایی زیبا و شکوهمندی را می دهد ، که ممکن است ساده لوحانه به نظر برسد ، اما رابطه جنسی شکسپیر ، به ویژه نمایش های سیاسی ، کار بزرگی نیست. در حقیقت ، گزارش هایی مبنی بر درگیری او و میسون وجود داشت ، اما اکنون با نگاهی متفاوت ، رویکردهای متفاوت آنها موثر است: سبک کلاسیک تر میسون مناسب جمهوری اصیل و قدیمی جمهوری خواه روم بروتوس است ، در حالی که مارک آنتونی ، با لبه روش براندو بازی می کرد ، تجسم جدید ، جوان ، پرتحرک ، خطرناک ، پایان وضعیت موجود است.( فیلم های مارلون براندو )

بیشتر بخوانید: 100 فیلم برتر تاریخ

“On the Waterfront” (1954)
بسیاری از موارد حذفی شگفت آور در نظرسنجی اخیر بی بی سی از 100 فیلم برتر آمریکا وجود دارد ، اما شاید هیچکدام به اندازه غیاب کلاسیک برجسته الیا کازان در مورد ناآرامی های اتحادیه و آرمان گرایی فاسد در حوضه های Hoboken نیست. این فیلم نه تنها 8 جایزه خود را از 12 نامزدی اسکار (از جمله بهترین فیلم ، بهترین کارگردانی و بهترین بازیگر نقش اول زن برای براندو) به دست آورد ، بلکه آنقدر دقیقاً با لبه پرتاب سکه یعنی رویای آمریکایی سر و کار دارد ، به گونه ای که احساس یک گنجاندن غیرقابل بحث است. در هر لیست از این قبیل اما دوباره ، اینجا طیف گسترده ای از “غیرآمریکایی بودن” وجود دارد – کنایه آمیز است ، با در نظر گرفتن هر دو کازان و نویسنده بود شولبرگ “نام های نامیده شده” – زیرا این فیلم به جای فردگرایی استثنایی ، از انسان مشترک کار و قدرت برادری تجلیل می کند. این روش سرمایه داری است. و عملکرد براندو خلاصه ای کامل از این رویکرد است: تری مالوی وی هم بی نظیر است و هم معمولی. لطف و حساسیت این اجرا (از جمله تزئینات بداهه مانند لحظه ای که غیبتاً دستکش اوا ماری سنت را امتحان می کند که به راحتی یکی از زیباترین لحظات بازیگری است که تاکنون به سلوللوئید متعهد شده است) باعث می شود مالو به عنوان یک فرد واقعی احساس کنیم ، با این حال براندو نیز نکاتی در اعماق اقیانوس که در زیر آن قرار دارد. در واقع ، اگر فیلم کازان به طور کلی یک دستاورد واحد در متحد کردن عناصر فیلم نوآر فیلم با رئالیسم اجتماعی سازش ناپذیر باشد ، مقدار زیادی از این انرژی را از ترکیب عالی صحنه سازی و خودانگیختگی براندو می گیرد. این نمایشی ترین و برجسته ترین نقش او نیست. این بهترین اوست.( فیلم های مارلون براندو )

بیشتر بخوانید:بهترین فیلم های ویم وندرس

بهترین فیلم های مارلون براندو

بهترین فیلم های ایمی آدامز
بیشتر بخوانید

فیلم های مارلون براندو

“The Wild One” (1957)
یک جوان براندو برای فیلم حاملگی طولانی که در سال 1947 به “شورشی بدون علت” تبدیل شد ، آزمایش کرده بود ، اما اگرچه ممکن بود در این فیلم شکست بخورد ، اما او در دهه 1950 در فیلم “The Wild One” موفق شد ، “درام بحث برانگیز دوچرخه سوار از کارگردان لازلو بلوک و تهیه کننده استنلی کرامر. براندو تا حدی متزلزل می شود که باعث می شود استنلی کوالسکی بنفشه کوچک شود ، در این فیلم نقش جانی استرادرر ، رهبر باشگاه موتور سیکلت شورشیان را بازی می کند ، که به شهر آرام وایتسویل حمله می کند ، باعث خرابکاری با مردم محلی می شود و عاشقانه ای بین جانی و کاتی (مری مورفی) ، دختر رئیس پلیس محلی. این فیلم غیرقابل انکار چیزی شبیه به یک تصویر استثماری بود و نگرانی های واقعی راجع به ترس باندهای موتور سیکلت را طعمه خود می کرد ، اما تأثیر فرهنگ پاپ فیلم فراتر از این بود: مانند “شورشی” و “جنگل تخته سیاه” ، این فیلم به ایجاد نوجوان به عنوان یک هویت (از “جانی علیه چه سرکشی می کنید؟” از جانی س askedال می شود ، وی به معروف پاسخ می دهد ، “Waddya کردم؟”) ، به دلیل ترس از کپی برداری ، برای چهارده سال در انگلستان ممنوع شد و یک نماد فوری ایجاد کرد سوزش سر کناری و کلاه کج بسیار تقلیدی از براندو. اکثر این موارد مبهم است که “The Wild One” به خصوص یک فیلم عالی نیست: سنگین ، مرتجع ، گوش حلبی ، فاقد استعداد ، و بازیگران مکمل نسبتاً ناشناس (البته ظاهری اولیه از لی ماروین ارزش خوبی است). و با این وجود براندو چنان کاریزماتیک ، روح انگیز ، بسیار آرام و غمگین است که تصویر را با خود به همراه دارد.( فیلم های مارلون براندو )

بیشتر بخوانید:بهترین فیلم های مارتین اسکورسیزی

“Sayonara” (1957)
این لیست شامل فیلمهای غیرقابل استدلال کلاسیک با نمایشهای کاملاً حیرت انگیز براندو است. همچنین شامل موارد کلاسیک کم نظیر با اجرای عالی براندو است. اما “Sayonara” ممکن است مشکل سازترین مسئله باشد. این یک فیلم واقعاً عالی نیست – هرچند که احساسات ضد نژادپرستی آن در این زمان خوب است ، اما به قیمت یک نگاه عمیقاً ارتجاعی و مستشرقانه نسبت به تبعیت عجیب و غریب زنانه ژاپنی خریداری شده است و در آن ریکاردو مونتالبان با ژاپنی بازی می کند. و همچنین براندو نامزد اسکار در نقش سرگرد نیروی هوایی دوران جنگ کره که برای یک بازیگر زن ژاپنی انتخاب می شود بی عیب و نقص نیست – لهجه جنوبی او کمی تأثیر ناخوشایند است. با وجود این ، یا شاید به دلیل بسیاری از مسائل ، “Sayonara” از کارگردان Joshua Logan (“South Pacific”) جایگاه خود را در اینجا به دست می آورد. شاید بهتر از بسیاری از نقش های مشهورتر ، استعدادهای او را بهتر روشن کند. سرگرد وی گروور تاریکی عمیق و تهدیدآمیزی ندارد – او شکسته تری مالوی ، عصبانیت استنلی کووالسکی یا جنون سرهنگ کورتز را ندارد. گروور در میان ساده ترین شخصیت هایی است که براندو تاکنون بازی کرده است: یک آس پرواز کننده وطن پرست و مناسب ، که با تعصبات ریشه دار و کاملاً نماینده برطرف می شود – این براندو به عنوان یک فرد دیگر ، و یک عملکرد واقعا زیبا و حساس است. با حمایت های بسیار خوبی از دکمه های قرمز و میوشی اومکی (که در آن سال دو جایزه اسکار بازیگر نقش مکمل را کسب کرد) – بدون وجود آتش سوزی آتشفشانی یا حضور در اتاق برخی از چرخش های معروف او ، در اینجا می بینیم که روش او مقیاس کوچکتر و او ارائه می دهد: تجسم دقیق و هیجان انگیز همدلی یک انسان خوب که به تدریج نظر خود را تغییر می دهد.( فیلم های مارلون براندو )

بهترین فیلم های هانکه
بیشتر بخوانید

“فیلم پدرخوانده” (1972)
دهه 1960 زمان خوبی برای براندو نبود (همانطور که می توان از نبود هیچ فیلمی از این دهه در این لیست فهمید) ، با انتقاد از انتقاد منفی پس از فلاپ انتقادی. ستاره او تا حدی کمرنگ شده بود که وقتی فرانسیس فورد کاپولا می خواست او را در اقتباس از یک رمان تفاله مافیایی با نام “پدرخوانده” بازی کند ، پارامونت در برابر آن مقاومت کرد ، فقط اگر این بازیگر برای یک درصد هزینه خود را عوض کند ، اجازه می دهد این اتفاق بیفتد ، و توافق كرد كه هزينه بيش از حد حاصل از رفتار خود را پرداخت كند. این ریسکی بود که قطعاً نتیجه داد ، با اجرایی که خسته کننده تر از آن است که بخاطر بسپارید ، اما نه تنها بقیه سه گانه فوق العاده موفق کاپولا ، بلکه به طور کلی فیلم جنایی را تعقیب می کند. براندو ویتو کورلئونه ، دان یک خانواده اوباش نیویورکی است که با پانزده سال بزرگتر از سن واقعی خود بازی می کند ، و خود را با جوانه های پنبه در گونه های خود تزئین می کند ، با رقابت جدید و عبور از مشعل مشکوک به بچههای او. این یک عملکرد بسیار تقلیدی و بسیار هجوآمیز است (همانطور که می بینیم بازیگری در میان کسانی که در آن غرق شده اند) ، و دلیل خوبی دارد: او نماینده یک دنیای ساده تر ، قدیمی تر است ، شخصی که خود براندو کمک کرده بود کنار بگذارد ، و یک مالیخولیای عمیق وجود دارد ، به ویژه در مراحل آخر ، در راه لغزش مشهود ، هر دو راضی است که به طور طبیعی در کنار خانواده اش بمیرد ، و اما به نوعی از خارج شدن از این موضوع ناامید شد. این دومین اسکار بازیگر را به دست آورد (و شایسته آن بود).( فیلم های مارلون براندو )

بیشتر بخوانید: نقاشی دورا مار و گربه

“آخرین تانگو در پاریس” (1972)
چند ماه پس از اینکه “پدرخوانده” رکورد های گیشه را شکست ، براندو بازگشت خود را با یک محبوب محبوب دیگر تحریک کرد: “آخرین تانگو در پاریس” فوق العاده جنجالی Bernardo Bertolucci. دون کورلئونه بعد از اینکه در طول دهه 1960 به طور فزاینده ای از کار خود جدا شد ، دید که او دوباره با یک آتش سوزی در شکم خود ظاهر می شود (کمی قابل توجه تر) ، در اینجا به عنوان پل ، یک آمریکایی غمگین در پاریس که یک رابطه تحریک آمیز را با یک زن فرانسوی بسیار جوان تر آغاز می کند ، ژان (ماریا اشنایدر). این شخصیت که در ابتدا برای ژان لوئیس ترینیتیگنت طراحی شده بود ، یک زخم آشکار از یک مرد است ، که در برابر عمیق ترین و تاریک ترین خواسته های جنسی او تسلیم می شود ، و به نوعی احساس می شود که این یک براندو است که توسط برتولوچی از عقب افتاده است. با کمی ترفند یا ترفندهای آرایشی جوانه های پنبه ای در آستین او ، تقریباً یک عملکرد خام غیر قابل تحمل است ، در عین حال دلسوز ، رقت انگیز ، رقت انگیز و منزجر کننده. هر بازیگری نمی تواند ژیمناستیک فلسفی گفتگوی برتولوچی (“درست در الاغ مرگ ، درست در الاغش ، تا زمانی که رحم ترس را پیدا کنی”) ، اما براندو آن را بدون زحمت بیرون می کشد ، و شیمی عجیب او با اشنایدر قابل لمس است ، حتی اگر رابطه زندگی واقعی آنها قطعاً راک تر باشد. و اگرچه ثابت نشد ، همانطور که پائولین كائل پیش بینی كرده بود ، “آزادكننده ترین فیلمی كه تاكنون ساخته شده است” ، بدون شک قدرت خود را برای شوك و تحریک مخاطب امروزی حفظ می كند (و در آن زمان یك ضربه بزرگ بود) . شرم آور است که فیلم های مدرن ما در مورد جنسیت و رابطه جنسی به “Fifty Shades Of Grey” نزدیکتر از این است ، اما پس از آن اگر براندو نقش کریستین گری را بازی می کرد ، ممکن است در مورد آن فیلم خیلی متفاوت فکر کنیم …( فیلم های مارلون براندو )

بیشتر بخوانید: هانا آرنت و کتاب توتالیتاریسم

“آخرالزمان اکنون” (1979)
ما پیش از دیدن واقعاً سرهنگ براندو ، والتر کورتز ، در مورد سرگذشت فرانسیس فورد کوپولا “اکنون آخرالزمان” چیزهای زیادی می شنویم. او در سرتاسر فیلم با لحن خفیف و ترسناک به عنوان نوعی شخصیت اسطوره ای مورد بحث قرار گرفته است – کسی که به اندازه ویتکونگ ، اگر نه بیشتر ، از آن ترسیده باشد. بنابراین جای تعجب است که وقتی سرانجام کورتز را زمانی در نزدیکی انزجار جهنمی فیلم می بینیم – در جایی که به نظر می رسد خلوت خانقاهی است ، در سایه های تاریک غرق شده و با لرزشی در صدای او صحبت می کند که درد بیش از هر چیزی را که من یا شما می توانیم درک کنیم صحبت می کند – که او به طریقی حتی از آنچه انتظار داشتیم وحشتناک تر است. براندو به عنوان یک افسر تزئین شده ویژه نیروهای ویژه آمریکایی که خود را در اثر دیوانگی ناشی از وحشت جنگ گم کرده است – نیازی به گفتن از هوی و هوس مردم محلی که نوعی خدا را برای او تصور می کنند وجود دارد – مخلوطی از عظمت و حماسه حماسی واقعی را نشان می دهد ، درد انسانی (چه کسی می تواند غر زدن خود را نسبت به کاپیتان ویلارد مارتین شین فراموش کند که این مرد جوان چیزی بیشتر از “پسری نیست که توسط کارمندان بقالی فرستاده شده است؟”) برادرو علاوه بر حملات نامناسب رفتارهای ناشایست او ، براندو همچنین در صحنه فیلمبرداری “آخرالزمان” به شدت اضافه وزن ظاهر شد ، بنابراین کوپولا را مجبور کرد تا به امید پنهان نگه داشتن هیکل ناخوشایند بازیگر ، صحنه های خود را با ستاره اش فیلمبرداری کند. اما هرچه جنون وصف ناپذیری براندو هنگام ساخت این فیلم انجام داد – بدون شک بهترین فیلم کاپولا – همان قسمت بالای صفحه است که ما باید از آن تعجب کنیم. در حرفه چرخش های بزرگ ، این یکی از بزرگترین و قطعاً یکی از ترسناک ترین است.( فیلم های مارلون براندو )

بیشتر بخوانید: نقد فیلم احضار ۳

“تازه وارد” (1990)
با بازبینی “پدرخوانده” به دلیل تعطیلی سه گانه اصلی در همان سال ، “براندو” به طنز پردازی پرداخت / احترام به احتمالاً شناخته شده ترین عملکرد خود را با این کمدی بسیار کم ارزش از “In-Laws” و “Fletch” نویسنده ادای احترام کرد / کارگردان اندرو برگمن. خط اول “تازه وارد” متیو برودریک به عنوان یک دانشجوی جوان نیویورک که در نهایت کار برای یک اوباش محلی ، کارمین ساباتینی (براندو) را انجام می دهد ، که یک تجارت جانبی سودآور در خدمت به گونه های در معرض خطر در یک باشگاه شام ​​دارد ، و که در حال انجام است توسط وزارت دادگستری دنبال می شود. این یک فیلم عجیب و غریب است ، و با حضور براندو ، در واقع تکرار Don Corleone ، و به نظر نمی رسد در اینجا خیلی مسن تر از او در آنجا ساخته شده باشد (با متا لمس سرگرم کننده ، شخصیت ها مدام نظر می دهند که او در فیلم چقدر شبیه Corleone است) ، شخصیتی که ظاهراً بر اساس شخصیت براندو در اینجا بنا شده است). این نباید کار کند ، حتی از راه دور هم انجام شود و هنوز هم کار می کند. بخشی از آن به دلیل برگمان است که هرگز به خاطر نوع کمدی های جریان اصلی هوشمندانه شلاق ، اعتباری که شایسته آن است را نگرفته است ، اما در بیشتر موارد به خاطر براندو است. برای او بسیار آسان بود که این کار را انجام دهد ، اما شاید با تشویق بقیه بازیگران (بازیگران کاملاً برودریک ، برونو کربی ، پنه لوپه آن میلر و ماکسیمیلیان شل سرگرم کننده باشند) ، او با مهارت عملکرد قبلی را تکرار می کند ، اما بر روی آن نیز بنا می شود او هرگز برای خنده بازی نمی کند ، اما وقت او در اینجا بسیار جالب است (با توجه به اینکه براندو معمولاً با کمدی از کار می افتد) بسیار جالب است ، و به همین دلیل بسیار جالب ، و حتی دوست داشتنی است.( فیلم های مارلون براندو )

بهترین فیلم های جسیکا چستین
بیشتر بخوانید

بیشتر بخوانید: نقد فیلم آواز در باران

“امتیاز” (2001)
“امتیاز” می توانست وحشتناک باشد و هنوز هم به خاطر تنها بودن حضور براندو و شاگردش رابرت دنیرو در یک فیلم در کنار هم قابل توجه باشد. دنیرو ، با به کار بردن سایه های سخت خود ، با محاسبه نیل مک کالی از “Heat” مایکل مان ، نقش یک سارق حرفه ای دیگر را بازی می کند و براندو در نقش رئیس قدیمی سختگیرش بازی می کند. این به تنهایی باید دلیل کافی برای دیدن آن باشد. دیدن این دو بزرگ سینما در کنار هم نمایش دادن صفحه نمایش با هم باعث می شود فیلم حداقل یک بار تماشا کند. “امتیاز” قطعاً وحشتناک نیست ، اما همچنین عالی هم نیست: این یک تریلر جنایی محکم و غالباً قابل پیش بینی است که با محدودیت و صبر توسط فرانک اوز (صدای یودا که برای کارگردانی “What About Bob ؟ “،” Bowfinger “دست کم گرفته شده و همچنین” همسران استپفورد “). براندو زیاد در این فیلم حضور ندارد ، اما نیازی به حضور او نیست: افسانه او سایه ای ایجاد می کند که بیش از این باعث از دست دادن زمان نمایش او می شود. مکس او یک مرد بزرگ ، موهوم و اغلب بدحجاب است که با همان خصوصیات نجوا براندو صحبت می کند و به نظر می رسد چهره ای شکننده و فرسوده و قاب بزرگ آن تاریخچه شخصی بزرگی را نشان می دهد. گفته می شود براندو در طول فیلمبرداری با کارگردان Oz مشکل داشته است – اگرچه هلمر در سالهای بعد گفته است که احساس می کند شاید نسبت به بازیگر برجسته قدیمی تر از آنچه که لازم بود سخت گیرتر باشد – اما در اجرا نشان داده نمی شود . مثل همیشه ، آقای مومبل در اینجا همه کاره بود و تماشای نتایج بسیار جالب توجه است.( فیلم های مارلون براندو )

پایان مقاله بهترین فیلم های مارلون براندو

منبع سایت مداد

نویسنده و منتقد سینما

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

2 × 1 =