امروز برابر است با :2 تیر 1400
فیلم یانکی دودل دندی

فیلم یانکی دودل دندی

فیلم یانکی دودل دندی : داستانی وجود دارد که جیمز کاگنی هنگام بازیگری روی انگشتان پا ایستاد و معتقد بود که او انرژی بیشتری را از این طریق تولید می کند. به نظر می رسد که این یک اعلامیه مطبوعاتی است ، اما هر کاری که انجام داد ، کاگنی به عنوان یکی از پویاترین مجریان تاریخ فیلم روبرو شد – مرد کوتاهی با ظاهری معمولی که کشش ناخوشایند او را به کانون توجه هر صحنه تبدیل کرد.

او بیشتر به خاطر نقش های گنگستری که در دهه 1930 بازی کرد شناخته شد ، دهه ای که سالانه تقریباً چهار فیلم برای برادران وارنر داشت. از “دشمن عمومی” (1931 ، با صحنه معروف گریپ فروت در چهره) تا “The Roaring Twenties »(1939) ، وی ستاره برجسته جنایی هالیوود بود – حتی در استودیویی که ادوارد جی رابینسون و همفری بوگارت نیز قرارداد داشتند. اما او اسکار خود را برنده نشد تا اینکه در سال 1942 ، هنگامی که در “یانکی دودل دندی” بازیگر نقش جورج ام.

بیشتر بخوانید :‌ فیلم گزارش فرانسوی

شاید به این دلیل که هالیوود دوست ندارد از بازیگرانی که در نقش آدمهای بد بازی می کنند ، احترام بگذارد (کاگنی به عنوان یک گانگستر در “فرشتگان با چهره های کثیف” نامزد شد اما در سال 1938 برنده نشد). شاید به این دلیل بود که ملت تازه در سال 1942 در جنگ بود و خوشحال بود که از یک زندگینامه میهن دوستانه درباره آهنگساز “این یک پرچم بزرگ قدیمی” است. یا شاید به این دلیل بود که کاگنی با چنین لذت کامل خودش را به نقش پرتاب کرد.

Yankee Doodle Dandy

مخاطبان انتظار دیدن کاگنی در حال آواز و رقص را نداشتند. او در روزهای صحنه خود یک هوفور بود اما در یک فیلم مهم فقط یک بار رقصید (“Footlight Parade”، 1933). حالا او در داستان زندگی یکی از معروف ترین آهنگ های رقص و رقص در زمان خود پیشگام بود – نقشی که همه می دانستند فرد آستر آن را رد کرده است.

بیشتر بخوانید : فیلم بابادوک

کاگنی طبق معیارهای آستر رقصنده نبود ، یا از نظر کسی خواننده بود ، اما او بازیگر خوبی بود که می توانست آن را جعل کند: ادوین جاهیل منتقد مشاهده می کند: “کاگنی واقعاً نمی تواند رقص یا آواز بخواند ، اما او چنین رفتار می کند به شدت که این یک توهم ایجاد می کند ، و او برای قدم های رقص یک مارک ثبت اختراع پیاده روی ، حرکت تند و سریع و حرکات دیگر را جایگزین می کند. “

فیلم جاده یخی
بیشتر بخوانید

می توانید این را در یک صحنه بداهه نزدیک به پایان فیلم حس کنید. کوهان کاگنی در حال قدم زدن از یک پله مرمر در کاخ سفید است که ناگهان شروع به ضربه زدن می کند و بداهه را تا انتها تحویل می دهد. کاگنی بعداً گفت که در خواب دیده است که پنج دقیقه قبل از شلیک صحنه بالا رفته است: “من با کارگردان یا هیچ چیز مشورت نکردم ، فقط این کار را کردم.”

خلاصه داستان فیلم یانکی دودل دندی

او در کاخ سفید چه می کند؟ این فیلم در یکی از ناپذیرفتنی ترین چشمک های تاریخ زندگی نامه های موسیقی روایت می شود – ژانری معروف به روشهای شکنجه شده که دوبرابر می کند تا داستانهای نمایش را نشان دهد. با افتتاح فیلم ، كوهان از دوران بازنشستگی فراخوانده شد تا در نقش فرانكلین D.

بیشتر بخوانید : فیلم سواران عدالت

روزولت در “من ترجیح می دهم درست باشم” ، موسیقی موزیكال برادوی كه رئیس جمهور را به دلیل جمع شدن ابرهای جنگ تحسین می كرد ، بازی كند. او یک تلگراف دریافت می کند که او را به کاخ سفید احضار می کند ، و با پای پیاده ، خیس از آب ، اواخر شب می رسد. او را به دفتر بیضی نشان داده اند ، جایی که شلیک بیش از شانه FDR او را توسط دارنده سیگار شناسایی می کند. رئیس جمهور می گوید 40 سال قبل از دیدن “چهار کوهان” در بوستون به خاطر می آورد.

کوهان موسیقی می گوید: “آن روزها من یک بچه زیبا کاکایی بودم.” “بچه زیبا کاکایی …”

این یک فیلم کامل از فلاش بک ها است که توسط کوهان روایت می شود ، در حالی که او داستان زندگی خود را به رئیس جمهور می گوید. چگونه او در چهارم ژوئیه متولد شد (“من 6 ساله بودم قبل از اینکه فهمیدم آنها تولد من را جشن نمی گیرند”). چطور او در دوران کودکی ستاره ای ، با پدر و مادرش ، جری (والتر هوستون) و نلی (رزماری دی کمپ) و خواهرش جوزی (ژان کاگنی ، خواهر خود کاگنی) به تور رفت. چگونه او پس از بازی در فیلم “پسر بد پک” دچار تورم شد و چگونه در حالی که هنوز نوجوان بود ، نقش پدر مادر خود را روی صحنه بازی می کرد.

فیلم جاده مالهالند
بیشتر بخوانید

معرفی Yankee Doodle Dandy

این خاطره یک سکانس معروف را رقم می زند ، چرا که یک طرفدار جوان به نام ماری (جوآن لزلی) به پشت صحنه می آید تا از کوهان به ظاهر ریش دار و باستان مشاوره بگیرد ، که فریب را ادامه می دهد تا اینکه ناگهان وارد یک رقص دیوانه وار می شود. او وقتی آرایش خود را پاک می کند ، فریاد می کشد (در شو بیز ، او به او می گوید ، “شما باید به ابروهای دروغین عادت کنید”) و به زودی او برای او آهنگ مهمی می نویسد (“مری”) و آنها ازدواج می کنند.

بیشتر بخوانید : فیلم راندرز

البته اینها همه موارد اصلی بیوگرافی showbiz است – واقعیت اگر به بیانیه های مطبوعاتی تبدیل نشود ، به افسانه تبدیل می شود. در بیوگرافی های امروز رسوایی و تاریکی فرویدی تمرکز شده است ، اما در “Yankee Doodle Dandy” همه چیز خوش بین است و حتی پیشنهاد ازدواج جورج نیز در گفتگوی نمایش برگزار می شود.

جای تعجب نیست که وقتی فیلم بزرگسال جورج ام. کوهان را به خودش نشان دادند این فیلم را دوست داشت. (به گفته جی رابرت نش ، مورخ ، پاسخ وی از نظر شخصیت درست بود: “کوهان پوزخندی زد ، سرش را تکان داد و بالاترین تعارف خود را به کاگنی تکرار نشدنی داد:” خدای من ، چه عملی برای پیگیری! “)

 همانطور که پائولین کائل در مورد کاگنی گفت: “اگرچه او در سال 1899 متولد شد و تا حدودی در اینجا سر و صدا است ، اما او چنان رقصنده و مطمئن است که احساس می کنید از تحرکات او لبخند می زنید. کاملاً محتمل است که او برق بیشتری از خود کوهان داشته باشد.

” برخلاف آستر ، که کل بدن او درگیر هر حرکتی بود ، کاگنی رقصنده ای بود که به نظر می رسید اعضای بدن را به صورت چرخشی فرا می خواند. هنگامی که او با شماره “Yankee Doodle Dandy” از صحنه عبور می کند ، پاهای او لاستیکی است اما ستون فقراتش فولادی است ، و تنه او بسیار شیب دار به جلو است و ما به یاد Groucho Marx می افتیم.

بیشتر بخوانید : فیلم شیرینی شانس

دو جریان در داستان وجود دارد: میهن پرستی و موفقیت. کوهان خود را یک پرچم دار می داند و منتقدان به او حمله می کنند که فقط کمدی های سبک موسیقی نوشت. استونگ ، او یک نمایشنامه جدی می نویسد ، اما وقتی آن را خاموش می کند ، او عذرخواهی می کند و به آنچه طرفدارانش طلب می کنند ، برمی گردد: احساسات ، جنون و ملی گرایی شورانگیز. (از قضا ، دو شعر او عناوین فیلم های ضد جنگ را فراهم می آورد: “متولد چهارم ژوئیه” و “جانی اسلحه خود را”.)

نقد فیلم نوشته بر باد
بیشتر بخوانید

هر صحنه از مضامین پیروی می کند. او تلاش می کند تا برای جنگ جهانی اول ثبت نام کند ، به دلیل پیر بودن رد می شود و اعتراض می کند ، “این جنگ یک قهوه قهوه است در مقایسه با آنچه که من در طول یک نمایش موسیقی تجربه می کنم.

” او برای نشان دادن منظورش ، در دفتر استخدام یک رقص شیر می نوازد ، بیرون می رود و دو نت را از یک گروه موسیقی راهپیمایی می گیرد. و سپس ، در یكی از آن خیالات خلقت كه در فیلم های مربوط به موسیقی دانان بسیار دوست داشتنی است ، او روی یك صحنه خالی با پیانو می نشیند و با نت ها دودل می زند تا اینكه متوجه افتتاحیه “آنجا آنجا” شود.

این فیلم از یک صحنه اجباری به صحنه دیگر دیگر می رسد: بازنشستگی پدر و مادر ، مرگ مادر و خواهر در خارج از صفحه ، مرگ پدر روی صفحه (والتر هوستون در یک خط خروجی خوب بیرون می رود) و مونتاژ عکس های نمایش های پرطرفدار او. سرانجام دیدار کاخ سفید فرا می رسد و پس از اینکه کوهان کل داستان زندگی خود را برای FDR بیمار تعریف می کند ، یک نشان خصوصی افتخار ارائه می دهد.

بیشتر بخوانید : فیلم جیغ

در “Yankee Doodle Dandy” که به کارگردانی مایکل کورتیز ، اسب کار با استعداد Warners ساخته شده است که اعتبار آن شامل “Casablanca” است که در سال 1942 نیز منتشر شد ، چیز کمی وجود دارد که واقعاً اصلی است. ارقامی که در آن زمان متداول بودند و صحنه سازی شامل دو عدد است که از تردمیل های بزرگ استودیویی برای جابجایی گروه های اضافی یا نگه داشتن آنها در جایگاه استفاده می شود.

اما عظمت فیلم کاملاً در عملکرد کاگنی نهفته است. حتی والتر هاستون ، یکی از بهترین بازیگران شخصیت آن دوره ، توسط مطالب معمول محدود شده است. در یک سکانس که شامل فی تمپلتون است ، شیمی ناگهانی وجود دارد ، زیرا کوهان ستاره برادوی می خواهد با او کار کند (ایرنه منینگ نسبتاً ناشناخته در این نقش خیره کننده است). اما بیشتر آن از نظر تعداد بیو است – به جز برق Cagney.

فصل جدید سریال دکستر
بیشتر بخوانید

او به اندازه قدم زدن نمی رقصد. او آنقدر عمل نمی کند که تمایل شما برای سرگرمی را به شما بفروشد در صحنه های گفت و گو ، وقتی بازیگران دیگر در حال صحبت هستند ، چشمانش به صورتشان می پرد و در سکوت آنها را وادار می کند که انرژی را بگیرند. او مانند مایکل جردن است که بی صبرانه مایل است همبازیانش در جریان او باشند. و هنگامی که او در کشتی کامل است ، مانند “با احترام به برادوی” یا “یانکی دودل دندی” ، مثل نیروی طبیعی است.

نویسنده و منتقد سینما

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

یک × 1 =