امروز برابر است با :2 تیر 1400
بهترین فیلم های ژان پیر ملویل

بهترین فیلم های ژان پیر ملویل

بهترین فیلم های ژان پیر ملویل

بهترین فیلم های ژان پیر ملویل : پیشگامان و پیشگامان موج نو فرانسه ، تولیدکنندگان یک زبان سینمایی جدید ، بلافاصله در هنگام غربالگری از فهرست فیلم سازان برجسته فرانسوی ظاهر می شوند. شما یکی را می شناسید ژان رنوار ، ژان لوک گدار ، فرانسوا تروفو ، رابرت برسون و دیگران.

آنها را در یک اتاق واحد و جایی در گوشه ای سایه دار ، با پوشیدن کت باران خیس باران ، چشمانش را از لبه فدورا پنهان کرده ، ژان پیر ملویل نشسته است. برخلاف بسیاری از دیگران ، او برای خنثی کردن قوانین کنوانسیون سینمایی تلاش خود را نکرد – او این کار را به راحتی انجام داد ، مانند یکی از گانگسترهایش. وی متولد ژان پیر گروباخ و پس از نویسنده محبوب آمریکایی خود “ملویل” بود ، او در جنگ جهانی دوم به عنوان بخشی از مقاومت فرانسه جنگید و در اواخر دهه 40 پس از محرومیت از دستیاری مجوز کارگردانی ، شروع به ساخت فیلم های مستقل کرد.

بیشتر بخوانید :جان هیوستون

با مقاله بهترین فیلم های ژان پیر ملویل همراه ما باشید.

تجربه او در طول جنگ ، همراه با تحسین زیاد از تصاویر گانگسترهای هالیوود در دهه های 30 و 40 ، سبک فیلم سازی را که به طور برجسته تری در ژانر جنایی رشد می کرد ، تلفیق کرد. همان ژانری که توسط فیلم هایی مانند “Le Samourai” ، “The Army of Shadows” و “Le Cercle Rouge” – سنگ بنای میراث ماندگار وی ، دوباره تعریف می شود.

بنابراین اگرچه ممکن است او اولین نامی نباشد که به ذهن موج جدید فرانسوی می رسد ، اما این وی بود که به عنوان مثال گدار را با ایده پرشهای کوتاه آشنا کرد. در حقیقت ، ملویل به نوعی پدرخوانده این جنبش درآمد و در نتیجه در یکی از معروف ترین کارگردانان تاریخ سینما تجلیل شد. پروولسکو فلسفی در “Breathless”. اما ملویل از سیاست جنبش های سینمایی و ایدئولوژیک فاصله گرفت و سینمای فرانسه را به شیوه خودش ، فردگرایانه تغییر شکل داد.

مهارت وی برای گفتگو چنان سخت و دشوار است که می تواند باعث شکسته شدن جمجمه ها ، جوهای کاملاً حساس ، مکانهایی که خود را به ذهن خطور می کند و رویکرد روح انگیز به قوس غم انگیز ضد قهرمان محکوم ، ژان پیر ملویل تسلط کامل یک سنت سینمایی همیشه سبز که بی شمار فیلمساز را تحت تأثیر قرار داده و تا امروز نیز ادامه دارد.

به مناسبت اکران مجدد این هفته “The Army of Shadows” که از این چهارشنبه به مدت یک هفته در انجمن فیلم در نیویورک بازی می کند ، مجموعه موارد ضروری خود را به این استاد روحیه و دنیای جنایی مجرمانه تقدیم می کنیم. بنابراین چراغ ها را کم کنید ، مقدار نامناسبی ویسکی برای خود بریزید و این 10 فیلم ملویل را که باید ببینید ، جستجو کنید.

بیشتر بخوانید: سریال دیوانه برای یکدیگر

“La Silence de la Mer” (1949)
این اولین ویژگی نسبتاً نزدیک به فیلم های جنایی در جو است که در نهایت نام او را در میان بزرگان حک می کند ، اما با این وجود ، “La Silence de la Mer” در هر گفتگویی درباره ملویل حیاتی است. این فیلمی است که بسیار متکی به روایت است ، و از نظر فضایی بسیار محدود است (بیشتر در یک اتاق نشیمن اتفاق می افتد) ، به طوری که باید حق سینمایی بودن خود را لغو کند اما فارغ از اینها در نهایت چنین می شود. این بی اعتنایی زیبا به کنوانسیون و تمایل به مخالفت با دانه ها ، بخشی از امضای ملویل می شود. علاوه بر این ، فیلم مقدمه اصلی کارگردان به عنوان انسان گرای بدبین است.

این یک داستان در مورد یک عموی فروتن (ژان ماری روبن) و خواهرزاده اش (نیکول استپان) است که در سال 1941 مجبور شدند ستوان آلمانی ورنر فون ابرناک (هوارد ورنون سرسخت) را اسکان دهند و سکوت را به عنوان سلاح سرپیچی خود انتخاب کنند. این جا برای ابرناک صمیمی و رمانتیک باقی می ماند تا با کاریزما و فضل فکری ، عشق خود به فرهنگ فرانسه را تنها نویسی کند و خود را مانند یک ضد نازی و میهن پرست با توهماتی از عظمت دلسوزانه نشان دهد.

با فیلمبرداری سیاه و سفید مشتاقانه هنری داکائو ، زاویه هایی که با هر بریدگی بسیار زیادتر می شوند ، ساعت پدربزرگ که با هر تیک در هنگام کشش از بین می رود و یک نقطه اوج ملایم پودری که حاوی تمام قدرت خود در زیر سطح است ، “لا Silence de la Mer ”مقدمه ای جسورانه برای صدای سینمایی جدید و روح انگیز بود. پیوندی خاموش ، نه تنها بین سه شخصیت اصلی ، بلکه بین کارگردان و مخاطب شکل می گیرد. اعتمادی که هر چقدر هم روایت کم باشد یا فضای کم آن ، سینما حتی در محدودترین محدودیت ها هم می تواند باشد. بهترین فیلم های ژان پیر ملویل

بیشتر بخوانید:

“Les Enfants Terrible” (1950)
اگر اولین فیلم او ارتباط کمی با عکسهای گانگستری او داشته باشد ، “Les Enfants Terribles” یک غریبه کاملاً در آثار ملویل است ، یک مجسمه تغییر شکل یافته در میان مجموعه مجسمه های تصفیه شده اش ، با کمال غم و اندوه. اما ، چه تاریکی قانع کننده ای! این فیلم توسط ژان کوکتو ، شاعر ، فیلمساز افسانه ای ، نوشته شده است و از نزدیک روابط خواهر ، الیزابت (نیکول استپانن ، بازیگری وحشیانه که حدود 540 درجه از نقش او در “La Silence de la Mer” می چرخد) و برادرش ، پل () ادوارد درمیت ، خواهر روی صفحه خود را به طریقی بیش از یكی بلعیده است) در حالی كه از آپارتمان شهری كلاستروفوبیك خود نقل مکان می كنند و به یك ویلای مجلل و مجلل تبدیل می شوند.

بهترین فیلم های کریستین بیل
بیشتر بخوانید

در طول راه ، آنها در برابر نجابت می خندند و دو دوست بی گناه ، جرارد (ژاک برنارد) و آگاته (رنه کوزیما) را در هرزگی خود درگیر می کنند. روایت متعالی خود کوکتو از این دنیای بیمارگونه مانند سمی با عطر و بوی شیرین در کل تصویر آویزان است ، زیرا جنسیت (به ویژه از طریق درگیری پل با بچه مدرسه ای دارگلوس ، همچنین توسط کوزیما به تصویر کشیده شده است) ، مرگ ، بی گناهی و رقابت خواهر و برادر از طریق لنز ملویل و کوکتو تعریف می شوند تخیل جذاب Decaë به فیلمبردار ملویل ، برخی از بهترین کارهای خود را در اینجا انجام می دهد ، به ویژه هنگامی که داستان به عمارت تغییر مکان می دهد و ویوالدی با شکوه ساینده در موسیقی متن ، در بعضی مواقع تقریباً طاقت فرسا است. شخصیت های این شخصیت آن را به تماشای سختی تبدیل کرده است ، اما “Les Enfants وحشتناک” همچنان یک همکاری هیجان انگیز بین دو فیلمساز عظیم الجثه و یک جن گیری شاعرانه فراموش نشدنی از روح جوانی است. بهترین فیلم های ژان پیر ملویل

بیشتر بخوانید : سبک موسیقی ریتم اند بلوز

“Bob Le Flambeur” (1956)
این افتتاحیه بزرگ دنیای جنایتکار جنایتکار ژان پیر ملویل است. نجیب زاده موی نقره ای و قمارباز اجباری ، باب مونتاگنه (راجر دوچسنه) شانس خود را از دست داده و به طرز خطرناکی نزدیک به شکستن کامل است. او به همراه تیمی از سارقان ، از جمله پائولو جوان (دانیل كوشی) ، راجر (آندره گارت) رفیق دیرینه و فرمانده McKimmie (هوارد ورنون) فرمانده خارجی ، نقشه سرقت 800 میلیون فرانك از صندوق امانات كازینو دوویل را تهیه می كند. روایت ، این بار توسط خود ملویل ، در مقایسه با دو مدخل اصلی قبلی زندگی حرفه ای وی ، پراکنده است ، تقریباً به عنوان نشانه ای از اتفاقات آینده.

این جهانی است که بهتر است خودش صحبت کند “Bob le Flambeur” اولین طعمی است که ما از تأثیر هالیوود بر داستان های ملویل می گیریم. حال و هوای برانگیخته شده توسط تصاویر گانگستری آمریکا ، در اینجا با نوآوری مجدد حیله گرانه و حیله گرانه برگزار می شود ، که توسط ادی بارکلی و ساکسوفون نوستالژیک جو بویر (که بسیار به گوش او خوش می آید) برگزار می شود ، دوشنه در توصیف مجرمانه خود از مجرمی که به شهرت خود اعتقاد دارد ، و شیوه کار دلسوزانه ملویل در مورد جنایتکاران و سبک زندگی ناپایدار آنها. این نامه نامه ای عاشقانه به منطقه مونمارتر نیز هست ، و جالب اینکه یک نتیجه گیری عاشقانه دارد (با یکی از خطوط نهایی با شکوه تر آن دوره) که در مقایسه با تراژدی های فیلم های جنایی بعدی ملویل انحرافی به نظر می رسد.

بازسازی شده در “دزد خوب” با بازی نیک نولته ، تحت تأثیر قرار دادن افرادی مانند “Ocean’s 11” و پاول توماس اندرسون “Hard Eight” ، “باب” همچنین به دلیل پیشگویی اساسی برای فرانسوی جدید از جایگاه خود در تاریخ اطمینان دارد. موج ، با استفاده از ضربه تند وشدید زدن شیک و کاهش جهش ترک در برداشت قابل قبول از ژان لوک گدار جوان. بهترین فیلم های ژان پیر ملویل

بیشتر بخوانید: دیوید لینچ

“لئون مورین ، کشیش” (1960)
با بازگشت به “La Silence de la Mer” از نظر ماهیت کاملاً شخصی ، این تصویر صمیمی واقعاً ژان پیر ملویل را تحمل می کند که روح خود را تحمل می کند. “لئون مورین ، کشیش” در گوشه کوچکی از کوه های آلپ فرانسه و در زمان اشغال آلمان واقع شده است و داستان بارنی (امانوئل ریوا) ، یک مادر بیوه بیوه با نگرشی نسبت به همه چیز را روایت می کند. پس از تعمید دادن دختر نیمه یهودی خود به عنوان راهی برای محافظت از او در برابر نازی ها ، بارنی ملحد تصمیم می گیرد نوعی اعتراف مسخره را ارائه دهد ، راهی برای تأیید عقیده خود مبنی بر اینکه “کلیساها با ارزهای دروغین زندگی می کنند”. او وارد غرفه لئون مورین جوان (ژان پل بلموندو) می شود و کشیش خوش تیپ با اخلاق تسخیر ناپذیر خود را از اسب بلند خود بیرون می کشد و سرعت آنقدر سریع است که می تواند از هر نوع خاردار که به او و کلیسایش پرتاب می کند طفره رود.

بنابراین ، “لئون مورین ، کشیش” رابطه ای را بررسی می کند که برای هر دو به یک امر پیچیده ، صمیمی و تغییر دهنده زندگی تبدیل می شود (اما ، به خصوص بارنی برداشت می شود). این یک فیلم سینمایی از لحاظ سینمایی گیج است ، و برخلاف “La Silence” نیست ، به دلیل طولانی بودن مکالمه ها و تنظیمات اتاق تک اتاق ، و در حالی که ریوا در نقش خود تابش می کند ، به نظر می رسد بعد از یک شب سخت مهمانی در نیمه وقت ، بلموندو او را از آن پشتیبانی می کند. هرچند روابط آنها رشد می کند ، عملکرد او هشدار می یابد و تا زمانی که اوج به سمت ما می رود ، تحمل وزن عاطفی و روانی تقریباً بیش از حد است و مطمئناً بر خلاف هر چیز دیگری در زندگی ملویل نیست. بحث های الهیاتی عقل را ماساژ می دهد در حالی که تنش عشق ممنوع باعث برافروختن احساسات می شود و در اینجا این دو با هم برخورد می کنند تا تحریک آمیزترین تصویر فیلمساز را ارائه دهند. بهترین فیلم های ژان پیر ملویل

ژان پیر ملویل
بیشتر بخوانید

“لو دولوس” (1961)
وقتی صحبت از جنایت استاد فرانسوی می شود ، می توان ادعا کرد که “باب لو فلامبور” و “دو مرد در منهتن” در لبه های داستان کمی خشن هستند و تا “لو دولوس” نیست که ملویل به طور کامل به واقعیت خود پاسخ داد صدا زدن. یک جنایتکار سخت ، با لباس مخصوص سنگر و فدورا ، با عبور از زیر سایه ای و عبور از تیتراژ ابتدایی ، با اطمینان به هر کسی که تماشا می کند ژان پیر ملویل رئیس دنیای زیرین است ، با اطمینان خاطر نشان می دهد.

تازه از زندان آزاد شده ، موریس فاگل (سرژ رگیانی ، رفتار کاملاً خنک را میخ می زند) به دیدار دوست قدیمی گیلبرت (رنه لوفور) می رود ، او را می کشد و سرقت محصولاتش را از دزدی اخیر بدزدد. داستان هنگامی که سیلین (ژان پل بلموندو ، از نظر جنایی کاملاً جذاب) به عنوان یک سارق دیگر که مظنون به خبرچینی پلیس است معرفی می شود (“دولوس” عامیانه “موش” است) ، موریس زخمی پس از سرقت مسلحانه با کشته شدن یک پلیس به پایان می رسد.

تحت تأثیر “سگهای مخزن” کوئنتین تارانتینو وقتی صحبت از گانگسترهایی می شود که عاشق یک گپ خوب هستند ، “لو دولوس” دارای خشونت غیر قابل پیش بینی در کمین هر سایه ای است ، و شخصیت پردازی دقیق کد افتخار نانوشته در میان سارقانی که ملویل می خواهد در اواخر دهه 60 و اوایل دهه 70 کامل می شود.

بیشتر بخوانید:ادبیات ایتالیا

همچنین شامل یکی از شگفت انگیزترین عکس های زندگی ملویل است. یک مکالمه فوق العاده مخفیانه طولانی در مقر پلیس ، جایی که دوربین ژان دسایلی کمیسر کلین را به دنبال تلاش برای تبدیل سیلین دنبال می کند. این یک برجسته فنی در یک فیلم پر از شخصیت های سازش ناپذیر و پیچ و تاب های غم انگیز است ، و اثبات دیگری را نشان می دهد که آنچه ما در اینجا تماشا می کنیم اولین شاهکار منفرد جنایت ملویل است. بهترین فیلم های ژان پیر ملویل

“Le Deuxième Souffle” (1966)
نهمین فیلم ملویل با عنوان “نفس دوم” یا “باد دوم” به انگلیسی ، واقعاً بیشتر داستان یک نفس نفس آخر است. اما به روشی دیگر ، این نام مناسب است: همانطور که تئوریسین آدریان دانکس در مقاله عالی “معیار” خود ، “Le Deuxième Souffle” ، موفق ترین فیلم تجاری ملویل تا آن زمان و در عین حال یکی از کم سن و سال ترین فیلم های امروز وی ، نشان می دهد یک نقطه محوری جالب بین تحقیقات پوچ مربوط به کدهای مردانگی و جنایت از تصاویر قبلی مانند “باب لو فلامبور” و “لو دولوس” ، و فضای کوچک ، از نظر فلسفی دوسویه فیلم های جنایی بعدی او.

در حقیقت ، بدون اینکه هرگز خط و خطای آن به خطر بیفتد ، احساس می شود چندین فیلم: یک فیلم فرار از زندان ، یک پلیس ، یک جنایت در دنیای زیرین ، یک فیلم دزدی و حتی گاهی اوقات یک دوست متخلف در حال اجرا ، همه در یک فیلم یکپارچه ، محرک کامل یک سکانس فرار از زندان بدون حرف قبل و در طول عناوین اتفاق می افتد ، زیرا گو (لینو ونتورا) در یک سری عکس ها از زندان فرار می کند و بسیار نامتقارن است و تقریباً انتزاعی هستند.

گو پنهان می شود ، قصد دارد با دوست دختر صاحب کلوپ شبانه خود (کریستین فابرگا) از کشور عبور کند اما به آخرین امتیاز بزرگ احتیاج دارد – یک دزدی پلاتین ، با دقت و وضوح نفس گیر – اما این مسئله زمانی حل می شود که پلیس بلاتور (Paul Meurisse) به او. ملویل به کمبود احساسات بی عیب و نقصی دست پیدا می کند: گو ممکن است دارای یک رمز وفاداری عجیب و غریب نجیب باشد – در واقع این نقص مهلک او است – اما او در عین حال یک قاتل پشیمان است ، نیازی به ذکر یک احمق برای غرور نیست.

‘Souffle’ که یک شاهکار غفلت شده است ، آخرین فیلم ملویل در سیاه و سفید بود و با خداحافظی تک رنگی ، با عالی ترین و زیبا ترین عکسبرداری (DP: Marcel Combes) در زندگی حرفه ای خود بازی کرد. این احتمال وجود دارد که از بین همه فیلم های اینجا یکی از مواردی باشد که شاید ندیده باشید: اگر چنین است ، چه رفتاری را پیش رو دارید. بهترین فیلم های ژان پیر ملویل

فیلم آخرین سامورایی
بیشتر بخوانید

“Le Samourai” (1967)
جشن سبکی ، خنک و مهمتر از همه ، کاردستی دقیق ، “Le Samourai” هنوز هم پس از این همه سال یکی از فیلم های قطعی ملویل است. این یک قطعه پیچیده و کنترل نشده و بی نقص از داستان پردازی فیلم جنایی آبدار است که به ویژه به دلیل روایت اسپارت ، نمایش بی جلوه جرم و عواقب آن ، و عملکرد برجسته و ستاره ساز از مرد برجسته ، آلن دلون ، بازیگر نقش کودک ، قابل توجه است. قاتل جف کاستلو. Costello یک قاتل اجاره ای است که در یک آپارتمان تک اتاقه در پاریس زندگی می کند ، تقریباً خالی است ، به جز قناری که همیشه گوشه نشسته است. در طول فیلم ، کاستلو وظایف قاتل خود را با دقت و دقت تمام یک ساعت ساز سوئیسی ترتیب می دهد:

بیشتر بخوانید:بهترین فیلم های اورسن ولز

هیچ جزئیات ، هرچند به ظاهر ناچیز ، وجود ندارد که وی در نظر نگرفته باشد. کاستلو یک چیز عجیب و غریب آهنی ایجاد می کند ، صاحب یک کلوپ شبانه را به قتل می رساند و از تعقیب یک بازرس پلیس با اشتیاق (فرانسوا پرییر) که مایل است او را به محاکمه قضایی ببیند فرار می کند. به عنوان یک قطعه خلق و خوی خالص ، “Le Samourai” چیزی سرمست کننده نیست ، مانند رویایی با منطق اصرار آمیز و عجیب و غریب خاص خود – رویایی که نمی خواهید از آن بیدار شوید. بدون سر و صدا ، بدون نمایش بی مورد ، به همان اندازه قهرمانش لاغر و خطرناک و غیر عاطفی است.

کلاسیک جنایی ملویل تحت تأثیر تعداد بیشماری فیلم دیگر قرار گرفته است ، از جمله شیرینی هیپ هاپ دوست داشتنی جیم جارموش “Ghost Dog: Way of the Samurai” ، “درایو” دلهره آور نو و نوآر نیکلاس ویندینگ رفن و تقریباً هر فیلمی که مایکل مان ساخته است فرد بد شکنجه شده ای که باید به یک قانون وظیفه پایبند باشد. و با این حال تعداد کمی از این فیلم های بعدی ، به اندازه بعضی از آنها عالی هستند ، می توانند جلوه این تصویر را که ملویل را در اوج قدرت خود می بیند ، ثبت کنند. این داستان گویی پر جنب و جوش ، قدرتمند و جنایی است: به اندازه لبه تیغه تیز و به همان اندازه کشنده است. بهترین فیلم های ژان پیر ملویل

“Army Of Shadows” (1969)
قسمت آخر سه تایی اشغالگری فرانسوی (که شامل “Le Silence De La Mer” و “Léon Morin، Priest”) ، “Army of Shadows” ملویل است که 37 سال پس از واقعیت با تأخیر در ایالات متحده منتشر شد ، شخصی ترین کار او است : یک شاهکار در مورد تقدیرگرایی. خیالی ، اما بر اساس روایتی واقعی از مبارزان مقاومت فرانسوی زیرزمینی در فرانسه اشغال شده توسط نازی ها ، این یک فیلم طاقت فرسا و در عین حال فوق العاده مینیمالیستی است.

محکم ، مقرون به صرفه و پوشیده از فیلمبردار پیر لهوم ، تکه تکه بلوزهای اشباع نشده ، قهوه ای و سایه های خاکستری – با پیش بینی پیشگامانه و جداگانه فاشیستیک “The Conformist” تا یک سال – همچنین ساخته شده است: ظرافت در کنار وحشیگری. اما اگر ملویل را اغلب بر اساس گانگسترهای جذاب و دور از فیلم های جنایی خود جدا بدانیم ، “Army Of Shadows” دلخراش تضاد بزرگی را ایجاد می کند.

بسیاری از آنها به رهبری کسی که از بازیگران معاصر فرانسوی است به ملویل بازگشتند – لینو ونتورا ، سیمون سیگنوره ، پاول موریس ، ژان پیر کاسل (حتی سرژ رگیانی کمی بازیگر ظاهر می شود) – مراکز “سایه ها” در فیلیپ گربیر (ونتورا) ) ، رئیس بی باک یک فصل مقاومت فرانسه که فرار جسورانه ای انجام می دهد ، و سپس با گروه خود در میان خانه های امن حرکت می کند ، خبرچینان را می کشد و سعی می کند از دستگیری فرار کند. اعضای آنها یک به یک دستگیر ، شکنجه و کشته می شوند ، و در حالی که آنها سعی می کنند به جلو حرکت کنند ، در زیر ذوقیات رواقی خود ، خسارتی است که مقاومت به منزلت آنها وارد می کند.

بیشتر بخوانید:بهترین فیلم های جک نیکلسون

فیلمی کاملاً اومانیستی درباره برادری ، مبارزه ، وفاداری و خیانت ، “Army Of Shadows” هم عمیق و هم تراژیک است. و گرچه برای کسانی که در این دوران روی سن آمده اند تقریبا غیرقابل تحمل ناراحت کننده است (همانطور که ملویل این کار را کرد) ، اما جابجایی حیرت انگیز آن طنین جهانی و تاریخی می بخشد: باز شدن با یک قوس زیبای Arc de Triomphe که توسط سربازان آلمانی قطع می شود ، جزئیات دنباله نهایی آن در متن غم انگیز ، سرنوشت بی رحمانه هر یک از بازیکنان آن است. بهترین فیلم های ژان پیر ملویل

“Le Cercle Rouge” (1970)
فیلم خلاصه داستان قبل از آخرین ساخت بودا در مورد دیدار اجتناب ناپذیر مردان در یک حلقه سرخ ، این قدرت را دارد که بخشی از فیلمبرداری او را بعنوان اپوس بزرگ خود زنده نگه دارد ، بخشی از آن به دلیل درون بینی ضد معنوی ، و کاوش در مورد روان ذهن جنایتکار “Le Cercle Rouge” افسانه هایی از صفحه نمایش آلن آلون دلون و ایو مونتاند را با جیان ماریا ولونته غیر قابل تعویض به عنوان Vogel فراری و آندره Bourvil به عنوان بازرس که آنها را شکار می کند ، در یک داستان در مورد یک دزد اسباب جواهرات گرد هم آورده است. آخرین شغل کوری تازه کار در زندان (دلون) ، شانس شروع کار تازه برای ووگل ، و یک تمرین توان بخشی برای پلیس فاسد سابق الکل ، یانسن (مونتاند).

بهترین فیلم های ویم وندرس
بیشتر بخوانید

دزدی نیم ساعته ، بی کلام و تا ابد شدید اکنون تبدیل به موضوعی افسانه ای شده است ، مشاهده اجباری برای هر کسی که علاقمند به مشاهده نابترین تقطیر سینمایی ژانر جنایی باشد. فیلمنامه اصلی و کارگردانی دقیق ملویل – به همراه هنری دکا و دبیر سابق ماری سوفی دوبوس ، فیلم اصلی ملویل – که تا سال 1970 به کمال رسیده است – در “Le Cercle Rouge” همگرایی می کنند و تصویری اگزیستانسیالیستی با لرزش های متلاشی اسپاگتی وسترن و چشم آنارشیست بدبین به غرایز اساسی انسان.

این فیلم به عنوان یک فیلم استادانه در هر یک از ژانرهایی که ترکیب می کند موفق می شود (و مستحق 5 جایگاه برتر در لیست فیلم های جنایی در همه زمان ها است) ، که به دلیل ترکیبات شات سمفونیک آن بسیار است – به آن شلیک جادویی عقب افتاده از اوایل پنجره قطار. اما ملویل همچنین به زحمت از نمادین و جزئیات رویه ای در شخصیت پردازی مهربانانه ضد قهرمانان خود در اینجا استفاده می کند. این نظریه که “همه انسانها جنایتکار هستند” مدتها پس از اوج فراموش نشدنی طنین انداز می شود ، اما پیوندهای برادری که بین کلاهبرداران ملویل ایجاد شده است یک یادآوری کاملاً جذاب از انسانیت ساکن هر مجرم است. بهترین فیلم های ژان پیر ملویل

بیشتر بخوانید:بهترین فیلم های لارس فون تریه

“Un Flic” (1972)
تا آنجا که خداحافظی خوب انجام می شود ، “Un Flic” یک مورد جالب است. از یک طرف ، برای چنین فیلمساز معمولاً شسته و رفته ای از نظر بالینی ، کمی نامرتب است: به طور همزمان پر از آب و نیمه پخته ، پر از ناسازگاری فنی و عکس های نمایشی که توجه را به خود جلب می کند. کارگردان آن بدون قطعه های سازنده ایست قلب و اختراع رسمی مشهور است ، اما همچنین در لبه های آن کمی ناهموارتر از آن است که ما از چنین فیلمساز جلا عادت کرده ایم.

و با این وجود ، علی رغم همه اینها ، “Un Flic” به اندازه هر نقوش و مشغله هایی که کار ملویل را از اولین فیلم او تعریف کرده اند ، تقطیر خوبی است. ورودی نهایی در سه گانگستری کارگردان – که شامل “Le Samourai” و “Le Cercle Rouge” – “Un Flic” یا “The Cop” بود ، آلن دلون “Samourai” را دوباره بازی می کند ، اما این بار ، کهن الگویی که بازیگر بخاطر آن بر سرش مشهور شده است. در این دور دور ، دلون با پلیس عنوان بازی می کند. دلون به عنوان یک قانونگذار فرسوده ادوارد کلمن ، به نظر می رسد به نوعی سخت تر و حتی شدیدتر از آن است که او فیلمی است که باعث شهرت وی شد.

مهم نیست که شما نسبت به خود فیلم چه احساسی دارید ، سخت است که چشم از او بگیرید. روایت این فیلم شامل تعقیب و گریز پلیس توسط یک دزد بدنام (ریچارد کرنا ، یا سرهنگ تراوتمن از “اولین خون”) است که او را کاملاً صمیمانه می شناسد. کاترین دنوو همچنین به عنوان نوعی دوست دختر کلمن که خود را بین دو مرد بسیار متفاوت درگیر کرده است ، یک اجرای آرام و لمس کننده را ارائه می دهد. این فیلم موج خاکستری ، سرد و خالی از سکنه به تصویر کشیده تر از زندگی شهری در ملویل را نشان می دهد و گرچه به طور کلی ممکن است ناهموارتر از “ارتش سایه ها” باشد اما این یک قطعه مهم برای هر کسی است که ادعا می کند که یک طرفدار ملویل.

بیشتر بخوانید:بهترین فیلم های گری کوپر

ملویل به غیر از فیلمهایی که ما آنها را پوشش داده ایم ، سه ویژگی دیگر نیز ساخته است. “وقتی این نامه را می خوانید” سال 1953 که کمی دیده شده و تقریباً کاملاً فراموش شده است ، “دو مرد در منهتن” و “Magnet of Doom” 1963 تا حدودی ناخوشایند که باعث شد او دوباره با ژان پل بلموندو تیم شود اما نه به همان اندازه با موفقیت دو گردش دیگر آنها ما تمام تلاش خود را انجام داده ایم تا شما را به قدرتهای بسیار قدرتمند و فیلمهای بسیار تأثیرگذار این کارگردان متقاعد کنیم ، اما اکنون این شما هستید ، خوانندگان لیست پخش ، که می توانید مکالمه را ادامه دهید و اضافه کنید. فیلم های مورد علاقه شما ملویل کدامند؟ چه لحظاتی سینمای او را برای شما تعریف می کند؟ آیا سه مشخصه ای که از آنها رد شدیم بیش از 10 ویژگی انتخاب شده شایسته وضعیت اساسی هستند؟ شما می دانید از کجا صدا کنید.

با جسیکا کیانگ ، نیکلاس لاسکین و رودریگو پرز.

پایان مقاله بهترین فیلم های ژان پیر ملویل

نویسنده و منتقد سینما