نویسنده : کاراکتری قدرتمند میان شخصیتهای باسمهای فیلم
نام انگلیسی: فیلم Do Not Reply
نام فارسی: فیلم جواب نده
محصول: ۲۰۲۰ کشور آمریکا
امتیاز: ۱.۵ از ۴ – 〇〇◐⬤
نقد فیلم جواب نده
برادران «ولتسوز» در اولین تجربهی فیلمسازی خود در حوزهی فیلم بلند داستانی، سعی کردهاند در چارچوب ژانر هیجانانگیز، بهسراغ برخی جنبههای شخصیتی انسان بروند. در ابتدا و با دیدن نام فیلم – جواب نده – ذهن بهسراغ پیامهای اخلاقی در مورد استفاده از گوشیهای هوشمند و اینترنت میرود. سکانسهای آغازین فیلم هم مؤید همین مطلب هستند.
دختر نوجوانی، که برخلاف خواهرش که اجتماعی بهنظر میرسد، دائماً در حال خواندن کتاب در اتاق خود است. اینکه در هالیوود چرا اجتماعگریزها را باید همیشه با یک کتاب نشان داد، خود یکی از مضحکترین موتیفهای شخصیتهای هالیوودیست. چلسی – شخصیت اول فیلم – محتاج یک رابطه است، اما پس از ملاقات فردی که تنها بعد جنسی رابطه برایاش مهم است، گویا به گوشی و رابطهی مجازی پناه میبرد.
این تعبیری که بهصورت شفاف از چلسی مشاهده کردید، فقط در این جملات اینگونه است، اما در پارهی اول فیلم ما فقط برشهایی چند دقیقهای از صحنههایی عجولانه و دیالوگهای احمقانه بین چلسی و دوست مدرسهاش را میبینیم.
اما فیلم جواب نده، هر چه دارد از پارهی دوم خود دارد و شخصیتی بهنام «برَد» که از طریق دنیای مجازی، دختران بریده از اجتماع را بهسوی خود میکشاند و آنها را تبدیل به شخصیتی با نام «سِیدی» میکند. در طول این بخش گرفتار شدن چلسی در سیاهچالهی برَد و پیوستن او به دیگر دخترانی که چند سالیست به این بردگی عادت کردهاند، را میبینیم.
گویا کارگردانهای فیلم تمام توان خود را روی پرداخت شخصیت برَد گذاشتهاند و دیگر توانی برای پرداخت به چلسی و شخصیتهای دیگر نمانده است. برد دچار خودشیفتگی روانیست (شاید نوع دیگری از شخصیتهای فیلم «شیشه» و فیلمهایی از این دست) و در آن برش-فلشبکها (که کاملاً در بازههای زمانی مناسبی به بیننده نشان داده میشوند) زندگی گذشتهاش را مرور میکنیم. برَد حاصل تمام سرخوردگیهای دوران کودکیست.
او تمام آن چیزیست که روانکاوی در باب خودشیفتگی و نارسیسیسم عنوان میکند. اما برد بر اساس نظریهی زیگموند فروید، حاصل آن فروخوردگیهای دوران کودکیست. شخصیت برد آنقدر خوب و حسابشده پرداخت شده است که مخاطب دائم در حال کندوکاو شخصیتی اوست و در بعضی صحنهها، با اینکه حضور ندارد، اما سایهی سنگیناش را در خانه حس میکند.
فیلم جواب نده ایرادات روایتی روشن و واضحی دارد و چون کار ابتدایی کارگردانهای خود است، باید دید در آثار بعدی خود چگونه میتوانند نقاط ضعف این اثر را تبدیل به یک اثر قابل قبول کنند. این فیلم را عدهای ممکن است بهاشتباه پیامی اخلاقی برای دنیای مجازی تصور کنند؛ قابل رد هم نیست، اما باید در حد یک پیرنگ فرعی آن را مد نظر قرار داد و شاید رنگولعابی برای دیده شدن فیلم.
اما در فیلم کوتاه «شکستن مرزها» که در سال ۲۰۱۷، برادران «ولتسوز» تهیهکنندگان آن بودند، عصیانهای روانی انسانهای دگرباش را شاهد هستیم. پس بیراه نیست که پرداخت روانکاوانهی «برَد» را هدف اصلی کارگردانهای این فیلم بدانیم.
فیلم جواب نده را میتوان بهراحتی تماشا کرد و با دقت این پرداخت خوب به شخصیت «برَد» را از نظر گذراند. اما فیلم در صحنهی آخر خود مرتکب همان اشتباه بازاری در فیلمها میشود. گویا سازندگان فیلم جواب نده برای اینکه ذهن مخاطب از برد پرت شود، همان پیام اخلاقی معروف در مورد استفادهی درست از فضای مجازی را ضمیمهی اثر خود کردهند تا بتوانند دیده شوند. در هر حال، آنچه که مسلم است، در یک فیلم متوسط هم میتوان انتظار دیدن کاراکتری را داشت که ذهن را درگیر خود میکند.
