نویسنده : اقتباسی ناتوان
نام انگلیسی: فیلم The Boys in the Band
نام فارسی: فیلم پسران در گروه
محصول: ۲۰۲۰ کشور آمریکا
امتیاز: ۱ از ۴ – 〇〇〇⬤
نقد فیلم پسران در گروه
اقتباسهایی که از بیشتر نمایشنامههای مدرن صورت میگیرند، همیشه فضایی گروتسکگونه را به مخاطب خود هدیه میدهند؛ اقتباسهایی که از آثار دیوید ممت صورت گرفته را در ذهن بیاورید(ادموند، گلن گری گلن راس). نمایشنامهی «مارت کراولی» با نام «فیلم پسران در گروه» نیز چنین فضایی را خلق میکند. یک مهمانی تولد در نیویورک بهسال ۱۹۶۸ که مهمانان آن همه همجنسگرا هستند. کل نمایشنامه در فضای داخل خانهی «مایکل» – میزبان مهمانی- میگذرد و قرار است برای «هارولد» جشن تولد بگیرند.
خندههای مهمانان و شوخیهایی که با هم میکنند، همه حاصل از آن محدودیتهایی است که در آن سالها متوجه آنها بود. با درک فضای نیویورک آن زمان و نگاهی که به دگرباشها داشتهاند، بهراحتی میتوان با تکتک شخصیتها ارتباط برقرار کرد و آن خنده و اضطراب و ترس همزمان را در نوشتهی کراولی دید.
این نمایشنامه در زمان خود، یکی از تابوشکنترین آثار بهحساب میآمد و برای همین در سال ۱۹۷۵ کارگردان فیلم «جنگیر»، اولین اقتباس سینمایی را از روی آن انجام داد و باید گفت بهراحتی توانست فضای گروتسک را به مخاطب آن دوره هدیه دهد.
حال و در سال ۲۰۲۰، جو مانتلو، دست به اقتباسی دیگر از این نمایشنامه زده است. اما در همین ابتدا باید گفت که او نتوانسته فضای نمایشنامه را به مخاطب امروزی خود انتقال دهد. این یک اقتباس آزاد نبوده و برای همین حق داریم آن را با فضای نمایشنامه مقایسه کنیم. کل ماجرا در فضای داخلی میگذرد و قرار است هر کدام از شخصیتها درگیر ماجرا شوند. اما آنچه در فیلم پسران در گروه میبینیم، عدم درک فضا توسط بازیگران و کارگردان است. خب، ما یک اثر تصویری دیگر برای مقایسه با آن داریم (فیلم محصول ۱۹۷۵).
پس باید حق داشته باشیم اثری بهمراتب بهتر از نمونهی قبلی ببینیم یا حداقل سینمای را شاهد باشیم که عقبتر از اثر قبلی نباشد. اما چیزی که در این تصاویر میبینیم جز «تیپ» نیستند. آنها در هیچ جای این فیلم دو ساعته، تبدیل به کاراکترهایی که بتوان آن ترس و اضطراب را در آنها دید، نمیشوند.
در پارهی دوم فیلم پسران در گروه و شروع بازی تلفن هم قرار است برخی رازها برملا شوند. اما باز هم چیزی عاید بیننده نمیشود. چه بسا اگر هنگام مواجههی هرکدام از آنها با گذشتهی خود، برشهای موازی وجود نداشت و قرار بود مانند نمایشنامه فقط دیالوگ انتقالدهندهی این حس به مخاطب باشد، فیلم پسران در گروه در همان جا تمام ميشد و مخاطب رغبتی به ادامهی آن نداشت.
برای توصیف جو حاکم بر این مهمانی از واژهی گروتسک استفاده کردیم؛ آنچه که در نمایشنامه وجود دارد، در اقتباس سال ۱۹۷۵ وجود دارد، اما در اقتباس ۲۰۲۰ اثری از آن دیده نمیشود. اگر تمام خندهها، شوخیها، طعنهزدنها و نگاهها برآمده از این فضای گروتسکگونه بود، فیلم میتوانست تبدیل به اقتباسی بینظیر شود؛ اینکه آن فضای سیاه و طنز را در هم آمیخته کند و مخاطب در همهجای فیلم در کنار اضطراب، بخندد و این رفتوبرگشتهای پینگپنگی احساساتِ متضاد، او را تا انتهای فیلم رها نکنند.
اما فیلم پسران در گروه نتوانست در ارائهی این حس موفق شود و تبدیل به اقتباسی متوسط از نمایشنامهای خوب شد.
