نویسنده : محصول: کشور آمریکا
ژانر: جنایی, کمدی
نمره: 3 از 4
نقد فیلم من عاشق بوسترها هستم
نزدیک به هشت سال پس از فیلم درخشان و آتشین «متاسفم مزاحم شدم»، بوتس رایلی دوباره برگشته است؛ این بار هم با یک دهن کجی تمام عیار به سرمایه داری که در لباس یک کمدی مکتب سورئال ظاهر شده است. شاید توصیف یک فیلم با این جمله که «تا آخر سال فیلمی شبیه آن نخواهید دید» دیگر به کلیشه ای در نقدنویسی تبدیل شده باشد، اما درباره «فیلم من عاشق بوسترها هستم» واقعا چنین چیزی صدق می کند.
بعید است امسال فیلم دیگری ببینیم که تا این اندازه شبیه محصول مستقیم رویاهای رایلی و ادامه ایده هایی باشد که در آثار قبلی اش شکل گرفته اند. فیلم من عاشق بوسترها هستم از ایده های مختلف پر شده؛ ایده هایی که بعضی وقت ها نه با یکدیگر جور درمی آیند و نه راهی برای ارتباط با تماشاگر پیدا می کنند. اما اینجاست که کیکی پالمر با جذابیت تمام نشدنی اش وارد می شود و هر وقت جهان عجیب و غریب رایلی در آستانه از هم پاشیدن قرار می گیرد، آن را سر پا نگه می دارد.
«فیلم من عاشق بوسترها هستم» هجویه ای زیرکانه و بی رحمانه درباره پوسیدگی اخلاقی در قلب صنعت مد است؛ فیلمی که از شدت تخیل و ایده پردازی گاهی چشم را خیره و خسته می کند.
فیلم من عاشق بوسترها هستم از ترانه ای به همین نام ساخته رایلی، منتشرشده در آلبوم سال ۲۰۰۶ گروهش «کوپ»، الهام گرفته است. اگر کوپ را نمی شناسید، بد نیست چند ساعت از وقتتان را برای جبران این غفلت کنار بگذارید؛ مخصوصا با گوش دادن به دو آلبوم عالی «این آلبوم را بدزد» و «موسیقی مهمانی». کیکی پالمر در نقش کوروت بازی می کند؛ زنی که برای گذران زندگی در یک مرغ فروشی قدیمی جا خوش کرده و گروهی از دزدهای فروشگاه را می گرداند. هدف اصلی آنها برند محبوب مترو و طراح عجیب و غریبش، کریستی اسمیت (دمی مور)، است.
گروه برای دزدی هایش شگردهای مشخصی دارد؛ بیشترشان هم بر پایه حواس پرت کردن فروشنده های کم درآمد با کمک یک زن سفیدپوست است که خودش را به مریضی می زند یا ناگهان جنجال به راه می اندازد. حاصل کار، آپارتمان هایی پر از لباس های دزدی است که بعد آنها را با قیمت پایین تر می فروشند. سِید (نائومی اَکی) یکی از اعضای گروه است؛ زنی که سخت شیفته یک طرح هرمی به نام «دوستان، دوست می مانند» شده، طرحی که یک دان چیدل بامزه و عجیب آن را اداره می کند. ماریا (تیلور پیج) هم عضو دیگر گروه است و همیشه پشت کوروت می ایستد.
یکی از تصویرهای تکرارشونده فیلم من عاشق بوسترها هستم، کوروت است که یک توپ غول پیکر از اسکناس ها و گرفتاری های مالی را می بیند که مثل گلوله برفی در خیابان غلت می خورد و هر لحظه بزرگ تر می شود. همیشه خرج تازه ای از راه می رسد و کوروت می داند که اگر این وضعیت ادامه پیدا کند، یک روز همین بدهی ها زیر دست و پایش لهش می کنند.
کوروت امیدوار است مدت زیادی در این کار نماند. حتی یکی از طرح های لباس خودش را برای مترو می فرستد و در یکی از فروشگاه های این برند کار می گیرد. از یک نظر، او تصویر آدم های زیادی است که می توانند همزمان شیفته و منزجر از یک سازوکار سرمایه داری باشند. آدم هایی که می دانند لباس ها و گوشی های هوشمندشان در چه شرایط وحشتناکی تولید می شوند، اما باز هم دلشان جدیدترین محصولات بازار را می خواهد. با این حال، رایلی و پالمر در ساختن شخصیت کوروت ظرافت به خرج داده اند.
او ساده لوح نیست. زرق و برق رنگ های یکدست و چشمگیر طراحی های اسمیت فریبش نمی دهد. کوروت کاملا می فهمد که چطور ممکن است آدم همزمان بخواهد بخشی از صنعتی باشد که از نظر اخلاقی نفرت انگیز است و از آن بیزار هم باشد. پالمر این تضاد را وارد رفتار و انتخاب های کوروت می کند؛ زنی که می خواهد از داخل، این صنعت بیمار را از هم بپاشد.
چطور؟ راستش خودم هم نمی دانم از کجا باید شروع کرد، اما می دانم که انیمیشن استاپ موشن و سفر در زمان در این میان نقش دارند. رایلی، درست مثل پرده پایانی بحث برانگیز «متاسفم مزاحم شدم»، این بار هم پای سوررئالیسم را خیلی فراتر از حد معمول باز می کند و دوباره به همان لحن هجوآمیز و هیپ هاپی برمی گردد؛ لحنی که گاهی آدم را یاد هجوپردازانی مثل جاناتان سوئیفت می اندازد. انگار واکنش های منفی به دیوانگی پرده پایانی «متاسفم» را دیده و تصمیم گرفته باشد از آنها به عنوان یک چالش استقبال کند.
«فیلم من عاشق بوسترها هستم» آن قدر وارد موقعیت های ناممکن و مضحک می شود که گاهی به نظر می رسد رایلی رشته حرف اصلی اش را گم می کند؛ نه از سر بی دقتی، بلکه چون آن قدر از بازی با ایده های عجیب و ساختن موقعیت های تازه لذت می برد که فیلم را به یک زمین بازی رنگارنگ برای شخصیت هایش تبدیل کرده است. یکی از شوخی های تکرارشونده فیلم من عاشق بوسترها هستم درباره شخصیتی با جذابیتی اغراق آمیز است که لیت کیث استنفیلد بازی اش می کند و چندان با بقیه فیلم جور درنمی آید.
چند شوخی در نیمه دوم هم آن تیزی و هوشمندی شوخی های نیمه اول را ندارند. همین طور کم کم روشن می شود که نائومی اَکی و تیلور پیج، با وجود بازی های بسیار خوبشان، آن قدر که انتظار دارید فرصت عرض اندام پیدا نمی کنند. اَکی داستان فرعی ای درباره کمرنگ شدن دوستی اش با کوروت دارد که فیلم فرصت کافی برای پر و بال دادن به آن ندارد و سهم پیج از این میان حتی کمتر است.
با وجود این لغزش ها، دیدن هنرمندی مثل بوتس رایلی که آزادی پیدا کرده تا هرچه در ذهنش دارد، بی پروا روی پرده بیاورد، واقعا لذت بخش و انرژی بخش است. «فیلم من عاشق بوسترها هستم» لازم نیست همیشه منطقی و قابل توضیح باشد تا همچنان سرگرم کننده بماند. ضمن اینکه بازیگران به شدت جذاب فیلم کمک می کنند تکه هایی که در دست یک گروه ضعیف تر ممکن بود از هم جدا شوند، همچنان کنار هم بمانند.
در فیلمی با این میزان دیوانگی، مهم است که همه بازیگران خودشان را کاملا در اختیار نگاه سازنده بگذارند و اینجا تک تک آنها چنین کاری کرده اند؛ به ویژه پالمر و مور که در دو سوی کاملا متفاوت طیف اخلاقی قرار دارند. کوروت واقعا یک خالق است؛ کریستی فقط یکی از آن صاحبان کسب و کاری است که استعدادش را صرف دزدیدن و تصاحب فرهنگ دیگران کرده است.
از نظر ساخت و پرداخت بصری، «فیلم من عاشق بوسترها هستم» هم دست پر است. ناتاشا برایر، فیلمبردار، به فیلم زبان بصری پرنشاط و پررنگ و لعابی داده، اما ستاره های اصلی بخش فنی، طراحی لباس های دیوانه وار و موسیقی فوق العاده تون یاردز هستند. موسیقی ای که با تکرار هوشمندانه تم های اصلی، آن قدر گیرایی دارد که بعد از تمام شدن فیلم هم از سرتان بیرون نمی رود.
«فیلم من عاشق بوسترها هستم» گاهی آن قدر تماشایی و شنیدنی است که همین عناصر معمولا دست کم گرفته شده، وقتی بخش های دیگر فیلم از نفس می افتند، وزن فیلم را به دوش می کشند. ظاهر فیلم چشم نواز است، اما حرفش تلخ؛ فیلمی به رنگ آب نبات های قرمزی که کوروت می خورد و در صحنه های جرمش جا می گذارد، اما در پس این رنگارنگی، خشم شدیدی نسبت به نظامی وجود دارد که از نیروی کار چین استفاده می کند تا لباس هایی تولید کند که مردم عادی اساسا توان خریدشان را ندارند.
رایلی، مثل هر هجوپرداز بزرگی، از نور و روشنایی دنیای ناممکن استفاده می کند تا واقعیت زندگی روزمره را بهتر ببینیم. چه ساختمانی در منطقه خلیج باشد که آن قدر کج است که آدم ها برای صاف ایستادن در آن به زحمت می افتند، چه وسیله ای جادویی که انگار از دل یک فیلم علمی تخیلی بیرون آمده و هر بار می تواند کاری ناممکن تر از قبل انجام دهد؛ رایلی می فهمد که هجو، وقتی خودش را در دل خیال و بازیگوشی پنهان می کند، می تواند حرفش را بهتر به مخاطب برساند. بعد از تماشای فیلم من عاشق بوسترها هستم، حس می کنید خودتان هم یک جور «بوستر» شده اید.
