امروز برابر است با :30 خرداد 1400
نقد فیلم جاده فلینی

نقد فیلم جاده فلینی

نقد فیلم جاده فلینی

نقد فیلم جاده فلینی : ” فیلم جاده ” (1954) ساخته فدریکو فلینی افسانه ای را بیان می کند که طبق معیارهای بعدی او ساده است ، اما شامل بسیاری از علائم تجاری بصری وسواسی است که او بارها و بارها به آنها بازمی گردد: سیرک و موکب ها و یک شکل معلق بین زمین و آسمان ، و یک زن که ویف است و دیگری هیولای نفسانی ، و البته ساحل دریا. فلینی مانند یک نقاش با چند مضمون مورد علاقه ، این تصاویر را تا پایان زندگی دوباره کار می کند.

بهترین فیلمهای فلینی

با مقاله نقد فیلم جاده فلینی همراه ما باشید.

فیلم جاده پل ارتباطی بین نئورئالیسم ایتالیایی پس از جنگ است که فلینی را شکل داده است ، و ولخرجی های زندگینامه ای خیالی پس از آن. این مد روز است که آن را بهترین کار خود بدانیم – بقیه کار خود را به عنوان یک سرسره طولانی به خود شیفتگی ببینیم.

من اینطور نمی بینم من فکر می کنم ” فیلم جاده ” بخشی از فرایند کشف است که منجر به شاهکارهای “La Dolce Vita” (1960) ، “فیلم هشت و نیم ” (1963) و “Amarcord” (1974) ، و به فیلم های جذاب او در این میان ساخته شده است ، مانند “جولیت روح” (1965) و “رم فلینی” (1972).

” فیلم جاده ” اولین فیلمی است که می توان آن را کاملا “Felliniesque” نامید. در یک لحظه دلخراش ، با چاپ ترمیم شده توسط مارتین اسکورسیزی ، دوباره در حال اکران است: فلینی اسکار افتخاری را در جوایز اسکار 1993 دریافت کرد ، در حالی که همسرش جولیتا ماسینا در ردیف اول به سختی کف می زد. از آن زمان هر دو درگذشتند.

داستان یکی از آشناترین داستانها در سینما است. یک مرد قدرتمند بی رحم به نام زامپانو (آنتونی کوئین) در ایتالیا گشت و گذار می کند و در یک کاروان بی نظیر که توسط یک موتورسیکلت کشیده می شود زندگی می کند.

بیشتر بخوانید :کتاب های سارتر

او برای عمل خود به یک دستیار احتیاج دارد و از یک بیوه فقیر در ساحل دختر جسومینا (جولیتا ماسینا) دختر کند ذهن را خریداری می کند. او نسبت به زن جوان بی رحمانه است ، اما او یک معصومیت شاپلینسکی دارد که به نوعی او را از بدترین زندگی محافظت می کند ، و او به دستاوردهای خود مانند یادگیری نواختن امضای خود بر روی یک شیپور افتخار می کند.

فیلم باشگاه مشت زنی
بیشتر بخوانید

در یک شهر استانی ، جلسومینا توسط احمق ، یک هنرمند با سیم بالا که بیش از خیابان های شهر کار می کند ، نفس می کشد.

زامپانو در یک سیرک دوره گرد ثبت نام می کند ، جایی که احمق (ریچارد باسهارت) در آنجا کار می کند. او زامپانو را که با عصبانیت به او حمله می کند ، مسخره می کند و زندانی می کند. احمق جلسومینا را مجذوب خود می کند ، اما می بیند که او پیوند محکمی با مرد قوی دارد و می رود تا بتوانند با هم باشند.

اما حسادت و عصبانیت زامپانو بازگشت. او احمق را می کشد جلسومینا دیوانه می شود و همه چیز برای یکی از پایان های مورد علاقه فلینی فراهم است که در آن یک مرد شکست خورده رو به دریا می کند ، که جوابی ندارد.

بیشتر بخوانید :بهترین فیلمهای جان وین

با دیدن دوباره فیلم بعد از چندین سال ، خودم را تحت تأثیر ایده های جدید درباره شخص احمق دیدم. این فیلم قصد دارد تا او را به عنوان یک روحیه آزاد و شاد در نظر بگیریم (مظهر ذهن ، پائولین کائیل به ما می گوید ، با زامپانو در نقش بدن و جلسومینا در نقش روح). در مقاله نقد فیلم جاده فلینی میخوانیم که :

اما او یک خط متوسط و کنایه آمیز دارد که من قبلاً آن را ثبت نکرده بودم و طعنه زدن او به زامپانو کم نور سادیستی است. او تا حدی مسئول عاقبت خودش است.

شخصیت Masina کاملاً متناسب با صورت دلقک گرد و چشمان گشاد و بی گناه اوست. به هر طریقی ، او در “ژولیت ارواح” ، “زنجبیل و فرد” و بیشتر فیلم های دیگر او همیشه در حال بازی جلسومینا بود. عملکرد او از دلقک های ساکت الهام گرفته شده است (من هری لنگدون را در “مرد قوی” یادآوری کردم) ، و احتمالاً سایه ای بیش از حد آگاهانه است و می داند با عقب ماندگی جلسومینا سازگار باشد. شخصیت هرگز نباید از اثری که می گذارد آگاه باشد ، اما گاهی اوقات احساس می کنیم بی گناهی جلسومینا محاسبه می شود.

این عملکرد کوین است که بهترین را حفظ می کند ، زیرا ساده ترین است. زامپانو هوشمندتر از Gelsomina نیست.

فیلم سواران عدالت
بیشتر بخوانید

زندگی با یک ترفند گنگ (شکستن زنجیره ای با گسترش عضلات قفسه سینه) و یک خط پسته حفظ شده ، او را وحشی و طرد کرده است که شاید سالها قبل توسط صاحب سیرک به او عرضه شده باشد. تراژدی او این است که او ژلزومینا را دوست دارد و آن را نمی داند ، و این فاجعه اصلی بسیاری از شخصیت های فلینی است: آنها همیشه از گرما و امنیت کسانی که آنها را درک می کنند روی می آورند و به دنبال بی قراری در دنیای بایر هستند.

بیشتر بخوانید : بهترین فیلمهای جیمز دین

تقریباً در بهترین فیلم های فلینی ، شکل یک انسان را می بینید که بین زمین و آسمان گرفتار شده است. (“La Dolce Vita” با مجسمه ای از عیسی که از هلی کوپتر معلق است باز می شود ؛ مارچلو ماسترویانی “8 1/2” را که در آسمان شناور است ، به زمین متصل می کند.) آنها بین جسمی و معنوی شکافته شده اند.

همچنین شما می توانید بالیف ها و باکره ها و همسران خوب ، در تضاد با فاحشه ها و وسوسه گراها را ببینید (فلینی در کودکی خود با یک زن عظیم الجثه و روباه روبرو شد که در یک کلبه در ساحل زندگی می کرد ، و او را بارها و بارها به یک شخصیت تبدیل کرد). سفرها ، موکب ها ، موکب ها ، دلقک ها ، اعجوبه ها و مالیخولیای شلخته یک میدان خالی را در سحر ، بعد از رفتن سیرک ، پیدا خواهید کرد.

(آخرین فیلمی که فلینی در این کشور ساخته است ، “Intervista” محصول 1987 با چنین تصویری به پایان می رسد.) و همه اینها را با موسیقی نینو روتا گره خورده خواهید شنید ، وی با شروع “I Vitelloni” در 1953 برای فلینی برخی از برجسته ترین نمره های فیلم که تاکنون نوشته شده است ، موسیقی سیرک و آهنگ های پاپ را با صدای غم انگیز آکاردئون و ساکسیفون و شیپورهای تنهایی ادغام می کند (آهنگی که به صدای شیپور بی ادبی ختم می شود ، که زامپانو به ژلزومینا آموزش می دهد) صحنه کلوپ شبانه در “La Dolce Vita”).

بیشتر بخوانید : فیلم چری

وقتی فلینی درگذشت ، استنلی کافمن منتقد قدردانی را در The New Republic نوشت که با این جمله خاتمه یافت: “در طول زندگی او ، بسیاری از فیلمسازان خوب ما را با هنرشان برکت دادند ، اما او تنها کسی بود که به ما احساس کرد که هر یک از فیلم هایش ، لیاقت آن هرچه باشد ، هدیه ای از طرف یک دوست بود. ” به قول فیلمی درباره او ، “سیائو ، فدریکو”.

نقد فیلم پدر بودن
بیشتر بخوانید

پایان نقد فیلم جاده فلینی امیدواریم لذت ببرید.

نویسنده و منتقد سینما