نویسنده : وحشت در مادرید
نام انگلیسی: فیلم Malasaña 32
نام فارسی: فیلم خیابان مالاسانا پلاک ۳۲
محصول: ۲۰۲۰ کشور اسپانیا
امتیاز: ۱ از ۴ – 〇〇〇⬤
نقد فیلم خیابان مالاسانا پلاک ۳۲
یکی از محبوبترین پلاتها در میان فیلمهای ژانر دلهره، ورود یک خانواده به خانهای جدید و مرموز است. در این سبک از فیلمهای دلهره، کارگردان با کمی دقت در استفاده از نور، موسیقی، صدای اشیاء و سکوت، میتواند اثری متناسب را برای انبوه مخاطبان این ژانر ارائه دهد. البته این را هم نباید فراموش کرد که در بیشتر اوقات و با رعایت موارد بالا، باز هم بسیاری از کارگردانهای این ژانر در شیوهی روایت خود مشکل دارند.
خانوادهای از حومهی شهر به مادرید میآیند و قرار است در خانهی پلاک ۳۲ در خیابان مالاسانا زندگی کنند. بهمانند بسیاری دیگر از فیلمهای این سبک، ما با مقدمهای مربوط به چند سال پیش در مورد این خانه روبهرو میشویم که قرار است به ما بگوید جه اتفاق مرموزی انتظار این خانوادهی جدید را میکشد. اما این مقدمه آنقدر خود را مشغول بازی با نور و استفاده از ضد نور و موسیقی کرده است که اتفاق اصلی فراموش میشود و با همین نقص ما را به چند سال بعد پرتاب میکند. همانطور که انتظار میرود (مانند فیلم پیامآور محصول ۲۰۰۷) دختر خانواده و پسر کوچک آنها قرار است اولین کسانی باشند که با این صدها و تحرکات مشکوک مواجه میشوند.
حتی اگر بخواهیم ساده فیلم خیابان مالاسانا پلاک ۳۲ را تماشا کنیم و از مشکلاتی که در روایت داستان خود دارد بگذریم، باز هم نمیتوانیم از اضافه بودن کاراکتر پسر بزرگتر چشمپوشی کنیم. اینکه واحد روبهرو در آنسوی خیابان چه کاربردی دارد و فقط قرار است با اون نامهنگاری کند، حضور کوتاه او در سه صحنهی فیلم خیابان مالاسانا پلاک ۳۲ و بهنوعی بیخاصیت بودن کاراکتر او در میان خانواده، همه از نکات مبهمیست که مربوط به این کاراکتر میشوند.
کاراکتر پدربزرگ هم فقط برای القای بیشتر ترس قرار بوده در همان ابتدای فیلم با انگشت اشاره به پنجره خیره شود و صدای نفسهای او در شب به کمک کارگردان بیاید تا ترس را بیشتر به فیلم تزریق کند.
بههیچعنوان پذیرفتنی نیست که یک فیلم در ژانر دلهره یا اکشن، صرف اینکه قرار است صحنههای اکشن یا دلهرهآور را خلق کند، مجاز است تا روایت را ناقص و گاه دمبریده به مخاطب ارائه دهد و شخصیتها فقط تعدادی ماکت باشند که یا جیغ میکشند یا کتک میخورند. این فیلم قرار نیست مانند سری فیلمهای «فیلم نفرین» یا «فیلم کینه» مخاطبان خاص سینمای دلهره را جذب کند تا منتظر بخش دوم آن باشند.
چون در همین صد دقیقه نیز، در بعضی جاها به تکرار میافتد و صحنههای تکراری و قابل پیشبینی را ارائه میدهد و همین دور را تا پایان فیلم ادامه میدهد. هر چه سعی میکند دستبهدامان فیلمهایی چون «فیلم جن گیر» و «فیلم طالع نحس» شود و با بهرهگیری از فاکتورهای کلاسیک القای ترس، مخاطب را بیشتر با داستان درگیر کند، موفق نمیشود.
آلبرت پینتو که با فیلم سه سال قبل خود یعنی «خدای قتل» باز هم اثری متوسط را ارائه داده بود، این بار و با فیلم جدید خود به داخل شهر آمده بود تا بتواند ترس بیشتری را در ذهن مخاطب ایجاد کند. اما فیلم خیابان مالاسانا پلاک ۳۲ هم مانند فیلم ۲۰۱۷، یک اثر متوسط در ژانر دلهره بهحساب میآید و نباید انتظار بیشتری از آن داشت.
