نویسنده : «فیلم پسر رویاهای تو 2» از آن دنباله‌های مستقل ژانر وحشت است که با یک شروع ساده و معمولی، آرام‌آرام تماشاگر را وارد فضای ناآرام خودش می‌کند. همه چیز از یک دورهمی دخترانه در آخر هفته شروع می‌شود؛ چند دوست که در خانه‌ای اجاره‌ای جمع شده‌اند، حرف می‌زنند، شوخی می‌کنند و وقت می‌گذرانند. هیچ نشانه‌ای از خطر دیده نمی‌شود و همین آرامش ابتدایی، وقتی ورق برمی‌گردد، بیشتر به چشم می‌آید. فیلم خیلی زود از این فضای راحت فاصله می‌گیرد و به سمت وحشتی می‌رود که بیشتر از ترساندن ناگهانی، روی اضطراب و آشفتگی ذهنی حساب باز کرده است.
داستان فیلم پسر رویاهای تو 2
روکسی و سیندی بیشتر دقایق ابتدایی را مشغول حرف زدن درباره چیزهای کاملا معمولی هستند؛ دوست‌پسرها، شایعه‌ها، آرایش، سوشی و برنامه آخر هفته. خانه هم بیش از حد مرتب و تمیز است؛ همان جور جایی که در فیلم‌های ترسناک معمولا دیر یا زود قرار است اتفاق بدی در آن بیفتد. گفت‌وگوها عمدا کش‌دار و تکراری‌اند و شاید در نگاه اول چیزی جز پر کردن زمان به نظر نرسند. اما فیلم از همین بخش‌های به ظاهر بی‌اهمیت استفاده می‌کند تا فضای امنی بسازد که قرار است بعدا از بین برود.
داستان «فیلم پسر رویاهای تو 2» از یک افسانه شهری ساده شروع می‌شود: سه بار اسم «Boy of Your Dreams» را بگویی، او ظاهر می‌شود. خبری از اپلیکیشن یا ویدیوی نفرین‌شده نیست؛ فقط یک جمله و موجودی که قرار است جواب آن را بدهد. شخصیت‌ها هم ابتدا این داستان را جدی نمی‌گیرند و آن را یکی دیگر از همان مزخرفاتی می‌دانند که در اینترنت می‌چرخد. اما خیلی زود معلوم می‌شود این شوخی قرار نیست بی‌دردسر تمام شود.
وقتی افسانه به واقعیت تبدیل می‌شود
وقتی افسانه واقعا جان می‌گیرد، حال‌وهوای فیلم هم عوض می‌شود. ریتم پایین می‌آید، خانه دیگر آن فضای امن چند دقیقه قبل نیست و اتفاق‌ها شکل نامطمئن‌تری پیدا می‌کنند. جیمی گریفه به جای اینکه صرفا از الگوی آشنای فیلم‌های اسلشر پیروی کند، ترس را به فضای کابوس نزدیک می‌کند.
«Boy» با گذشته شخصیت‌ها کار دارد. سراغ چیزهایی می‌رود که آنها پنهان کرده‌اند، سؤال می‌پرسد و جواب می‌خواهد. هدفش فقط کشتن نیست؛ می‌خواهد آدم‌ها را وادار کند با چیزی که از آن فرار می‌کنند روبه‌رو شوند. به همین دلیل، وحشت فیلم کم‌کم از یک تهدید فیزیکی به یک فشار روانی تبدیل می‌شود.
شخصیت‌ها و بازیگران فیلم پسر رویاهای تو 2
صحنه‌های رویارویی با «Boy» از بهترین بخش‌های فیلم هستند. او آن‌قدر حرف می‌زند که گاهی حضورش بیشتر از یک قاتل، شبیه کسی است که آمده حساب قدیمی‌اش را صاف کند. چیزهایی می‌داند که شخصیت‌ها ترجیح می‌دهند فراموششان کنند و مدام آنها را به گذشته برمی‌گرداند. اتفاقی که سال‌ها قبل در یک کلبه افتاده، کم‌کم از میان همین حرف‌ها خودش را نشان می‌دهد.
الیزابت راث در این میان از همه بیشتر می‌تواند ترس و درماندگی شخصیتش را به تماشاگر منتقل کند. واکنش‌هایش بیشتر از جنس ترس واقعی است و کمتر به آن جیغ و دادهای آشنای فیلم‌های ترسناک شبیه می‌شود. ویکتوریا استارودوبتسوا هم در نیمه اول فیلم، شخصیت سرخوش و بی‌خیالی دارد که کاملا با دنیای اینفلوئنسرها جور درمی‌آید. به همین دلیل، تغییر تدریجی او وقتی اوضاع به هم می‌ریزد، تاثیر بیشتری دارد.
بازیگر نقش Boy اما مسیر دیگری را انتخاب کرده و شخصیتش را کاملا اغراق‌آمیز بازی می‌کند؛ گاهی حتی بیشتر از حد لازم. با این حال، این اغراق با حال‌وهوای فیلم جور است و به او ظاهر یک شرور عجیب و نمایشی می‌دهد.
نقاط قوت و ضعف فیلم پسر رویاهای تو 2
فیلم البته جاهایی هم کم می‌آورد. نیمه اول برای رسیدن به نقطه اصلی، بیش از اندازه وقت صرف می‌کند و گفت‌وگوهای تکراری ممکن است حوصله تماشاگر را سر ببرد. صداگذاری هم همیشه یکدست نیست و بعضی دیالوگ‌ها مصنوعی به گوش می‌رسند؛ انگار بازیگرها هنوز کاملا با جمله‌ای که قرار است بگویند راحت نشده‌اند.
از طرف دیگر، فیلم درباره گذشته «Boy» و قواعدی که حضورش را تعیین می‌کند، اطلاعات چندانی نمی‌دهد. بعضی چیزها عمدا سربسته می‌مانند و فیلم ترجیح می‌دهد به جای توضیح دادن، چند نشانه مبهم جلوی تماشاگر بگذارد.
با همه اینها، همین ناتمامی‌ها باعث شده «پسر رویاهای تو ۲» بیش از حد مرتب و بی‌روح به نظر نرسد. فیلم حس یک اثر مستقل را دارد؛ فیلمی که محدودیت‌هایش را پنهان نمی‌کند و از همین محدودیت‌ها برای ساختن فضای خودش استفاده می‌کند.
پایان فیلم پسر رویاهای تو 2
مهم‌ترین نکته درباره فیلم این است که برای ترساندن عجله ندارد. جاهایی که می‌توانست یک شوخی بگذارد، فضا را جدی نگه می‌دارد. وقتی انتظار دارید اتفاق بعدی سریع‌تر از راه برسد، فیلم مکث می‌کند و اجازه می‌دهد اضطراب بیشتر شود.
پایان هم راه ساده‌ای برای جمع کردن ماجرا انتخاب نمی‌کند و با همان حال‌وهوای تلخ و تاریک جلو می‌رود. اگر از وحشت نیهیلیستی خوشتان بیاید، احتمالا پایان فیلم برایتان جالب خواهد بود؛ اگر هم با این جنس فضا ارتباط نگیرید، ممکن است بیشتر عصبی‌تان کند تا بترساند. فیلم در آخر، به جای آرام کردن تماشاگر، او را با همان فضای سنگینی که ساخته تنها می‌گذارد.
جمع‌بندی فیلم پسر رویاهای تو 2
«فیلم پسر رویاهای تو 2» برای تماشاگرانی ساخته نشده که از فیلم ترسناک، اکشن پشت سر هم و تولید پرزرق‌وبرق می‌خواهند. اینجا خبری از چنین چیزی نیست. فیلم بیشتر روی سکوت، انتظار، فضای خالی و فشار روانی حساب می‌کند و قاتلی را وسط ماجرا می‌گذارد که بیشتر از آنکه یک ماشین کشتار باشد، شبیه چیزی از دل کابوس شخصیت‌هاست.
فیلم اول بیشتر حس یک تجربه عجیب و کنجکاوی‌برانگیز را داشت، اما دنباله از همان ابتدا تکلیفش را بهتر می‌داند. «پسر رویاهای تو ۲» بی‌رحم‌تر و شخصی‌تر است و تلاش می‌کند بعد از تمام شدن تیتراژ هم چیزی از فضای سنگین و ناآرامش در ذهن تماشاگر باقی بماند.
