نویسنده : محصول: کشور آمریکا
ژانر: ترسناک
نمره: 3 از 40
فیلم خزنده ها (Crawlers) یک فیلم ترسناک درباره هجوم عنکبوت‌های سمی به یک ساختمان مسکونی است. این اثر تلاش می‌کند در کنار صحنه‌های دلهره‌آور و چندش‌آور، نگاهی انتقادی به روابط انسانی، خودخواهی و دشواری شکل‌گیری همبستگی در شرایط بحرانی داشته باشد. با این حال، شخصیت‌پردازی ضعیف و ناهماهنگی میان طنز سیاه و لحظه‌های انسانی باعث شده فیلم در بخش‌هایی که باید بیشترین تأثیر را بگذارد، از نفس بیفتد.
داستان فیلم خزنده ها چیست؟
داستان فیلم خزنده ها در ساختمان مسکونی پارادیزو پالمز می‌گذرد؛ جایی که هجوم ناگهانی عنکبوت‌های خطرناک، زندگی ساکنان را به کابوسی تمام‌عیار تبدیل می‌کند. سرنا، مدیر و سرایدار ساختمان با بازی ماتیلدا لوتز، در مرکز ماجرا قرار دارد و باید در میان آشوب پیش‌آمده با همسایه‌هایی روبه‌رو شود که بسیاری از آنها پیش از این نیز رابطه چندان خوبی با یکدیگر نداشته‌اند.
در کنار خطر عنکبوت‌ها، فیلم می‌کوشد نشان دهد که چگونه یک تهدید مشترک می‌تواند رفتار آدم‌ها را تغییر دهد. با این حال، داستان در پرداخت روابط میان شخصیت‌ها چندان موفق نیست و بخش زیادی از ظرفیت دراماتیک خود را هدر می‌دهد.
مهم‌ترین نقطه قوت فیلم، صحنه‌هایی است که هجوم عنکبوت‌ها را به تجربه‌ای دلهره‌آور و چندش‌آور تبدیل می‌کنند. طراحی موجودات و بعضی از جلوه‌های گریم نیز به ایجاد فضای ترسناک کمک می‌کنند. در این لحظه‌ها، فیلم از ظرفیت بصری ایده اصلی خود به‌خوبی استفاده می‌کند.
اما وقتی روایت از عنکبوت‌ها فاصله می‌گیرد و به زندگی ساکنان ساختمان می‌پردازد، ضعف‌های آن آشکار می‌شود. شخصیت‌ها اغلب به تیپ‌هایی کلیشه‌ای محدود می‌مانند و روابطشان عمق کافی پیدا نمی‌کند. به همین دلیل، تماشاگر به‌سختی می‌تواند با سرنوشت آنها ارتباط عاطفی برقرار کند.
ماتیلدا لوتز در نقش سرنا، مدیر ساختمان، قرار است نقطه اتکای عاطفی داستان باشد. سرنا زنی است که اطرافیانش او را جدی نمی‌گیرند، اما با آغاز بحران باید با شرایطی روبه‌رو شود که توانایی‌هایش را به چالش می‌کشد. با این حال، فیلمنامه فرصت کافی برای پرداخت شخصیت او فراهم نمی‌کند.
دیوید اویلوو در نقش لانگ جان سیلور حضور ندارد؛ در عوض، فیلم از شخصیت‌هایی مانند بردلی، چهره خودشیفته شبکه‌های اجتماعی، و لیدی لش برای ایجاد طنز و تنوع در روابط همسایگی استفاده می‌کند. مشکل اینجاست که اغراق در ویژگی‌های این شخصیت‌ها، آنها را بیشتر به کاریکاتور تبدیل می‌کند تا آدم‌هایی باورپذیر.
فیلم می‌خواهد فراتر از یک داستان ساده درباره حمله موجودات خطرناک برود و نشان دهد که بحران چگونه خودخواهی، بی‌تفاوتی و امکان همبستگی را آشکار می‌کند. این ایده ظرفیت زیادی دارد، اما «فیلم خزنده ها» نمی‌تواند میان بدبینی خود به آدم‌ها و تلاشش برای دفاع از همدلی تعادل برقرار کند.
از یک سو، شخصیت‌ها آن‌قدر سطحی و آزاردهنده ترسیم شده‌اند که دشوار است به آنها اهمیت بدهیم؛ از سوی دیگر، فیلم انتظار دارد در لحظات بحرانی به تغییر رفتارشان و شکل‌گیری پیوندهای انسانی باور داشته باشیم. نتیجه، روایتی است که مضمون مورد نظرش را بیشتر اعلام می‌کند تا اینکه آن را در رفتار شخصیت‌ها به نمایش بگذارد.
اگر به فیلم‌های ترسناک درباره هجوم موجودات خطرناک علاقه دارید، «فیلم خزنده ها» لحظه‌هایی دلهره‌آور و چندش‌آور دارد که می‌توانند سرگرم‌کننده باشند. بعضی صحنه‌ها نیز با ترکیب طنز سیاه و وحشت، از بهترین بخش‌های فیلم به شمار می‌روند.
با این حال، ضعف شخصیت‌پردازی، گفت‌وگوهای کلیشه‌ای و ناهماهنگی لحن اجازه نمی‌دهند فیلم به اثری یکدست تبدیل شود. «خزنده ها» زمانی موفق‌تر است که بر وحشت دیداری و موقعیت‌های تهدیدآمیز تمرکز می‌کند؛ هرچه بیشتر می‌کوشد از دل این موقعیت‌ها پیامی درباره انسانیت و همبستگی بیرون بکشد، بیشتر با محدودیت‌هایش روبه‌رو می‌شود.
فیلم Crawlers ایده‌ای ساده اما جذاب دارد: هجوم عنکبوت‌های مرگبار به ساختمانی که ساکنانش حتی در شرایط عادی هم رابطه چندان خوبی با یکدیگر ندارند. فیلم در خلق بعضی صحنه‌های ترسناک و طنزآمیز موفق است، اما شخصیت‌های کم‌عمق و تلاش ناموفق برای ترکیب بدبینی با خوش‌بینی انسانی، مانع از شکل‌گیری تجربه‌ای منسجم می‌شوند. در نهایت، «فیلم خزنده ها» بیشتر به‌عنوان فیلمی درباره وحشت ناشی از هجوم عنکبوت‌ها جواب می‌دهد تا اثری عمیق درباره روابط انسانی.
