نویسنده : ملودرام خانوادگی با تزریق کمی جنایت
نام انگلیسی: فیلم Innocence
نام فارسی: فیلم بی گناهی
محصول: ۲۰۲۰
امتیاز: ۱ از ۴ – 〇〇〇⬤
نقد فیلم بی گناهی
صنعتی شدن کشور کره جنوبی از دههی ۱۹۷۰ آغاز شده است و از نیمهی دوم دههی ۱۹۹۰ با رشدی صعودی تا به اکنون ادامه دارد. حاصل این صنعتی شدن را میتوانیم در سینمای کره و آثار خروجی آن شاهد باشیم. چه سینمای تجاری، چه سینمای هنری، هر کدام بهنوعی به این قضیه و پیامدهای آن اشاره میکنند. در این بین، ساخت کازینوها تبدیل به یک موتیف در فیلمها شده و هر کارگردانی از زاویهی دید خود به این قضیه نگاه میکند. در این فیلم نیز همهی ماجراها قرار است حول یک کازینوی در حال ساخت در یک شهرستان کوچک بگذرد.
فیلم بی گناهی با سکانس سیاهوسفید قبل از تیتراژ آغاز میشود که به مخاطب میگوید کل فیلم بی گناهی قرار است همین سکانس را گرهگشایی کند. برش. لانگتیک هوشمندانهی کارگردان از مراسم ختم یکی از اهالی شهر که از ورود شهردار آغاز میشود و تا مسموم شدن او و چهار نفر دیگر ادامه دارد. این ورودیهی قدرتمند باعث میشود انتظارمان از فیلم بالا رود.
کارگردان فیلم بی گناهی اما در همین افتتاحیهی خوب خود باقی میماند و در ادامهی داستان سعی دارد اشک مخاطب را در این اثر جنایی قرض بگیرد. اصلاً باورکردنی نبود که این فیلم در میانهی راه بهیکباره راه خود را عوض کند و تبدیل به یک ملودرام صرف شود. اما علت را باید در تقسیمبندی ذهنی کارگردان جستوجو کرد.
او با چند روایت سروکار دارد؛ فساد موجود در شهرداری و ساخت کازینو، دختری که سالهاست از خانواده دور بوده، عشق پنهان مادر که هیچگاه بروز نکرده و در نهایت قتلهایی که بهصورت مشکوک در شهر رخ دادهاند. ارتباط روایی هر کدام از اینها گویا برای کارگردان سخت بوده و در نهایت تصمیم گرفته خود را به دامان ملودرام بیندازد.
همین امر سبب شده تا خیلی از اتفاقات فیلم بی گناهی منطق داستانی نداشته باشند و صرفاً با یک دیالوگ، سرنخی فراهم میشود. سوءقصدها ختمبهخیر میشوند. مدارک پنهانشده در زمان خاصی برای قهرمان داستان رونمایی میشوند و از این دست اتفاقاتی که به فیلم ضربههای مهلکی میزنند.
کارگردان تازهکار فیلم بی گناهی، شاید تجربهی یک فیلم جنایی را در کارنامهی خود نداشته باشد، اما در سینمایی قرار است فیلم جنایی بسازد که نزدیک به دو دهه در حال آزمونوخطای این ژانر سینماییست. باید گفت آثار متوسط و متوسطبهپایین ذیلِ ژانر جنایی در سینمای کره را باید فقطوفقط در عدم توانایی کارگردان در بسط دادن روایت خود جستوجو کرد. این اثر میتوانست مانند آثار همنوع خود، تبدیل به یکی از آثار خوب سینمای جنایی شود. اما این داستان خوب و لایهلایه فدای بیتجربهگی کارگردان خود شد.
فیلم بی گناهی برای علاقهمندان سینمای کره ممکن است همان جذابیتها را داشته باشد. اما علاقهمندان سینمای جنایی که بهسبب تماشای زیاد این سینما، تنها هدف آنها فرم درست اثر در روایت خود است، نمیتوانند با خیال راحت این فیلم را تماشا کنند و آن بیمنطقیهای بیشاز حد داستان باعث آزارشان خواهد شد.
