نویسنده : خیلیها اولین جلسه را عقب میاندازند چون فکر میکنند باید از قبل بدانند دقیقاً چه مشکلی دارند. در عمل، همین جمله «نمیدانم از کجا شروع کنم» میتواند آغاز صادقانه و مفیدی باشد.
چه چیزهایی را در یادداشت جلسه بیاوریم؟
به جای نوشتن تاریخچه کامل زندگی، یک موقعیت تازه، احساس یا فکری که با آن همراه بوده و اثری که بر کار یا رابطه گذاشته را بنویسید. برای کوچینگ، یک هدف و مانع عملی نیز کافی است. برای مشاوره، زمان شروع و تکرار تجربه میتواند مفید باشد. این یادداشت صرفاً ابزار شروع گفتوگوست و لازم نیست درست، مرتب یا شبیه پرونده پزشکی باشد.
اگر قرار است درباره رابطهای پرتنش صحبت کنید، لازم نیست همه جزئیات را در فرم رزرو بنویسید. یک جمله درباره موضوع و انتظارتان کافی است. اگر موضوع تصمیم شغلی است، میتوانید دو گزینه و تردید اصلی را یادداشت کنید. در جلسه، متخصص مناسب کمک میکند مسئله دقیقتر شود و در صورت لزوم درباره نوع خدمت توضیح میدهد. جلسه اول آزمون شما نیست؛ فرصتی دوطرفه برای شناخت موضوع و شیوه همکاری است. میتوانید در پایان بپرسید قدم بعدی چیست و چه زمانی تناسب مسیر را دوباره میسنجید.
برای همین موقعیت، بهتر است پیش از جستوجوی نام یک خدمت، روایت کوتاهی از روزمره خود بنویسیم: چه چیزی اتفاق میافتد، کجا تکرار میشود و چه اثری روی تصمیمهایمان میگذارد؟ در مثال میتوان سه چیز را یادداشت کرد: چه موضوعی درگیرتان کرده نیز صرف عنوان مسئله کافی نیست. جزئیات و هدف گفتوگو تعیین میکنند کدام مسیر مناسبتر است. نوشتن این چند جمله نه برچسبزدن به خودمان است و نه تشخیص؛ راهی است برای اینکه در جلسه اول، وقت بیشتری صرف اصل موضوع شود.
یک معیار دیگر، نتیجهای است که واقعاً انتظار داریم. اگر میخواهیم گزینههای یک تصمیم را ببینیم، میتوانیم محدودیتها، منابع و قدمی را که در اختیارمان است مشخص کنیم. اگر میخواهیم درباره تجربههای آزاردهنده، رابطه یا حال روانمان حرف بزنیم، باید فردی را انتخاب کنیم که در همان حوزه آموزش و صلاحیت دارد. لازم نیست از ابتدا همه چیز را بدانیم. پرسیدن درباره شیوه کار متخصص و بازبینی تناسب بعد از جلسه نخست، بخشی عادی از انتخاب مسئولانه است.
برای انتخاب لازم نیست به یک پاسخ همیشگی برسید. نیاز افراد با تغییر شرایط زندگی عوض میشود؛ امروز ممکن است تصمیم شغلی در اولویت باشد و چند ماه بعد مسئله رابطه یا خواب. مهم این است که هر نیاز را به خدمت مناسب خودش ارجاع دهیم و از یک متخصص انتظار همه نقشها را نداشته باشیم. یک یادداشت کوتاه از هدف جلسه و سؤالهای خود تهیه کنید. همین کار ساده گفتوگو را از توصیههای کلی دور میکند و به بررسی تجربه واقعی شما نزدیکتر میسازد.
پیش از انتخاب، مسئله را از انتظارمان جدا کنیم
میتوان سه چیز را یادداشت کرد: چه موضوعی درگیرتان کرده، چه زمانی بیشتر خودش را نشان میدهد و دوست دارید پس از چند جلسه چه چیزی روشنتر شده باشد. اینها تشخیص نیستند؛ فقط کمک میکنند گفتوگو از تجربه واقعی شما آغاز شود. اگر هنوز مطمئن نیستید از کجا شروع کنید، فهرست موضوعهای مشاوره روانشناسی آنلاین کمک میکند مسیرهای مرتبط را ببینید؛ این فهرست جای ارزیابی فردی را نمیگیرد.
کوچینگ در چه موقعیتی به کار میآید؟
در کوچینگ آنلاین محور گفتوگو روشنکردن هدف، سنجیدن انتخابها، طراحی قدم بعدی و پیگیری آن است. کوچ قرار نیست تشخیص پزشکی بدهد یا نتیجهای را تضمین کند. وقتی مسئله بیشتر به اضطراب، خلق، خواب، رابطه یا رنج پایدار مربوط است، باید حوزه تخصصی مناسب آن بررسی شود.
یک پرسش برای شروع گفتوگو
از متخصص درباره حوزه تجربه، شیوه کار، محرمانگی و انتظار واقعبینانه از جلسات چه میپرسم؟ پاسخ لازم نیست کامل باشد. حتی چند جمله درباره موقعیت واقعی، ترجیح جلسه آنلاین و انتظار از متخصص، انتخابها را روشنتر میکند.
اگر هدف شما اقدام آیندهمحور است، کوچینگ را بررسی کنید؛ برای مسائل روانشناختی به مسیر مشاوره بروید. در همگزین ابتدا موضوع و ترجیح خود را توضیح میدهید، سپس چند متخصص متناسب همراه با دلیل پیشنهاد میشوند و انتخاب نهایی با شماست.
