نویسنده : من و تو در مقابل دنیا میایستیم
نام انگلیسی: فیلم I Am Woman
نام فارسی: فیلم من زن هستم
محصول: ۲۰۲۰
امتیاز: ۲ از ۴ – 〇〇⬤⬤
نقد فیلم من زن هستم
جنبشهای برابری حقوق زن و مرد و برداشته شدن عرف جنس اول و جنس دوم در طول قرن بیستم و در هر کشوری داستانهای خودش را داشته است. از طاهره قرهالعین در ایران و سیمون دوبوآر در کشور فرانسه و جنبشهای مختلف که در ایالات متحده شکل میگرفت؛ در همهی اینها یا یک فرد علیه نظام مردسالار میایستاد و با نافرمانیها و شکستن تابوهای عرفی به مخالفت میایستاد یا دستهای از زنان طی راهپیماییهای چندهزار نفره دست به اعتراض میزدند.
فیلم من زن هستم روایتی برگفته از داستان زندگی یکی از خوانندههای محبوب کشور آمریکا در دههی ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ بهنام «هلن رِدی» است. «اونجو مون» که پیش از این در سال ۲۰۱۲ مستندی را دربارهی «تونی بِنِت» ساخته بود، این بار و در یک اثر بلند داستانی به سراغ خوانندهی دیگری رفته است. او در فیلم من زن هستم قصد داشته دو روایت موازی را دوشبهدوش هم پیش ببرد؛ روایتی از طرح تصویب متمم برابری جنسیتی و روایت زندگی هلن ردی و زندگیاش شخصی و حرفهایاش.
اونجو مون به سبب آنکه روی موسیقی و تاریخ آن تسلطی کافی دارد، در این فیلم هم سکانسهای مربوط به اجراهای هلن را درست مانند اجراهای خود خواننده در آن دههها در آورده است و از این نظر مخاطب خود را که با صدای هلن آشنایی قبلی هم دارد، راضی نگه میدارد. اما مشکل او در ارتباط این دو خط روایت است.
او نمیتواند در طول فیلم من زن هستم بین جنبش مورد نظر، هلن و اتفاقات جامعه تعادلی برقرار کند. در کل فیلم فقط چند بار بهصورت محدود – از تلویزیون، تماس تلفن لیلین و مکالمات کوتاه ابتدای فیلم – خود را وارد روایت این جنبش میکند. بگذارید اینطور بگویم که فیلم ادعای این را دارد که قرار است تفسیری از «من زن هستم» هلن وبر به دست بدهد و بخشی از توان خود را نیز روی بال و پر دادن به اتفاقات مربوط به آن دههها میکند.
اما موفق نیست و باعث شده تصاویری بیهوده را لابهلای اجراهای هلن یا مشاجرههای او و «جف» – همسرش – شاهد باشیم. ارتباط هلن و فرزنداناش هم محدود به چند نمای کوتاه زیر یک دقیقه میشود که همین امر هنگام اعتراض «تریسی» – دختر هلن – به مادر خود مبنی بر بیتوجهیاش به زندگی بچهها، خود را خیلی زشت و مضحک نشان میدهد و به مخاطب القا میکند که این دیالوگنویسی آببستهشده است و فقط توسط کاراکتر ادا میشود. اونجو مون در این فیلم فقطوفقط توانسته آن لذت خود از موسیقی را به مخاطب القا کند و در چارچوب روایی داستان کمیتش لنگ است.
فیلم من زن هستم، فیلم متوسطیست و شاید اگر خوانندهای مانند هلن را بشناسید، حتماً با مرور برخی از آثار اجرا شده توسط او در طول فیلم، همان حس نوستالژی به شما دست خواهد داد. «من زن هستم» شاید همان گزارهای که «لیلین» – دوست هلن – خطاب به هلن میگوید معنا شود: «من و تو در مقابل دنیا میایستیم.»
ترانهی «من زن هستم» یک اعتراض علیه مردسالاریست و در کل ترانه شکواییهی آرام یک زن را میبینیم که قرار است دست به عصیان بزند. این فیلم بدون اجراهای موسیقیاش، اثر قابل توجهی نیست و همین حضور موسیقیست که به آن طراوت میبخشد.
