نویسنده : محصول: کشور اسپانیا
ژانر: درام, عاشقانه
نمره: 0.5 از 4
نام انگلیسی: Drawn Together 2026
نقد فیلم در کنار هم
تقریبا در میانه «فیلم در کنار هم»، درست وقتی رابطه مارفیل (استر اکسپوزیتو) و محافظ شخصی اش دارد از حد یک وسوسه ساده فراتر می رود، مارفیل به او می گوید که همیشه در را به رویش باز می گذارد. بلافاصله بعد از این جمله، فیلم نمایی از آن دو نشان می دهد که دو سوی یک در واقعا باز ایستاده اند و با اشتیاق به هم خیره شده اند؛ همزمان ترانه ای در پس زمینه مدام یک کلمه را تکرار می کند: «میل!»
اگر بخواهیم کل فیلم در کنار هم را در یک صحنه خلاصه کنیم، بهتر از این نمی شود. «فیلم در کنار هم» تقریبا هر احساس و ایده داستانی را آن قدر مستقیم و رو بازی می کند که جایی برای ظرافت باقی نمی ماند. اسکار پیدراسا فیلم را از روی رمانی به همین نام ساخته؛ یک ملودرام درجه دو که برای کامل شدن بساطش، خیانت و زدوبندهای مافیایی و عشق ممنوع را هم کنار هم چیده است.
مارفیل، دختر یک سرمایه دار اسپانیایی، ربوده می شود و بعد به شکلی مرموز سر و کله اش پیدا می شود. خانواده برای محافظت از او سباستین (هوگو دیگو گارسیا) را استخدام می کنند؛ محافظی که از همان ابتدا حوصله موکلش را ندارد و خودش هم چیزهایی برای پنهان کردن دارد.
اما این دلخوری، همان طور که می شود حدس زد، چیزی نیست جز پوششی برای کششی که کم کم رنگ و بوی عاشقانه می گیرد. این کشش سرانجام راه خودش را به رابطه ای جنسی باز می کند؛ البته رابطه ای که آن قدر بی رمق و بی حس از کار درآمده که حتی نمی شود اسمش را اروتیک گذاشت. ماجرای عاشقانه این دو، نسخه ای رنگ و رو رفته از «محافظ شخصی» است؛ فیلمی که اینجا خیلی هم صریح به آن ارجاع داده می شود، انگار سازندگانش از همان ابتدا نگران بوده اند که کسی بگوید ایده شان تازه نیست.
جذابیت این رابطه هم به همان اندازه بی واسطه و دم دستی است که در داستان های هواداری می بینیم؛ همه چیز طوری نوشته و اجرا شده که انگار فقط کافی است اجزای آشنای این فانتزی را سر جای خودشان بگذاریم.
فیلم در کنار هم در کارگردانی و بازی ها هم همین روش را دنبال می کند: همه چیز بی دردسر و خودکار جلو می رود، انگار سازندگان فقط کافی بوده اند تیک چند گزینه آشنا را بزنند. ستاره های خوش چهره؟ هست. جاسوسی؟ هست. یک رابطه ممنوعه و پرحرارت؟ آن هم هست. ظاهرا همین ها برای جلب مخاطب در پلتفرم های اینترنتی کافی است. و نتیجه هم روشن است: قسمت دوم فیلم را از همین حالا ساخته اند.
این برداشت بی رمق از «فیلم در کنار هم» در نهایت چیزی بیشتر از کنار هم گذاشتن دوباره و دوباره همان احساسات داغ و ایده های آشنایی نیست که فیلم از ابتدا تا انتها به شکلی مکانیکی مصرفشان می کند.
