نقد فیلم تنگسیر 1352 اثری از امیر نادری

اطلاعات تکمیلی از فیلم تگسیر اثر امیر نادری

فیلم تنگسیر فیلمی ایرانی به کارگردانی امیر نادری ( کارگردان فیلم دونده ) و محصول سال ۱۳۵۲ است. این فیلم بر اساس رمانی به همین نام ساخته شده که صادق چوبک در سال ۱۳۴۲ نوشته و ریشه در واقعیت دارد.

موقعیت نمایشی فیلم تنگسیر، یک انتقام جنون‌وار است. طغیان جنون‌وار یک انسان علیه قدرت های حاکم .

برنده جایزه بهترین بازیگر برای بهروز وثوقی از جشنواره فیلم دهلی نو ۱۹۷۵

برنده جایزه بهترین کارگردانی برای امیر نادری از جشنواره فیلم سپاس ۱۳۵۳

نقد فیلم تنگسیر 1352

ممد تنگسیری یک گلادیاتور یا یک رویین تن یا رامبو نیست، او برای همسرش هم پدر بوده هم برادر و هم همسر
و به گفته‌ی همسرش بهترین مرد زندگی اوست .

او مالش را باخته است و تلاشش برای پس گرفتن مسالمت‌آمیز آن با شکست مواجه شده، ولی ظغیان او دیگر هدفی شخصی ندارد.

 او یک متعهد است، تعهد به همسر و فرزند، تعهد به وطنش تنگسیر و متعهد به قسمی که خورده است .

او نمی‌کُشد که به منافعش برسد، می‌کشد تا اعتراضش را به گوش همه برساند، اعتراض به حاکمان، اعتراض به دروغ.

او نمی‌جنگد که پولش را پس بگیرد، بلکه می‌جنگد تا حرفی مهم‌تر بزند، نه کسی او را مجبور کرده بود و نه کسی به او پاداشی خواهد داد، می‌توانست مثل پدر زنش، به اصطلاح زیر چادر همسر پنهان شود و زندگی‌اش را ادامه بدهد، ولی این چنین نمی‌کند.

ممد تنگسیری همچون صحنه‌ی پایانی فیلم دل به دریا می‌زند و خود را تطهیر می‌کند، البته این تطهیر بعد از وفای به عهد است. از طرفی، همسر و فرزندانش نیز قبل از او دل را به دریا می‌زنند و تطهیر می‌شوند. تطهیری که انگار تمام رعیت‌ها و تمام کسانی که در آن بافت زندگی می‌کنند را شامل می‌شود.