نقد فیلم ارتباط مغولی | Mongolian Connection 2020

 اکشنی تمیز در سرزمینی ناشناس

نام انگلیسی: فیلم Mongolian Connection
نام فارسی :فیلم ارتباط مغولی
محصول: ۲۰۲۰ کشور آمریکا
امتیاز: ۲.۵ از ۴ – 〇◐⬤⬤

نقد فیلم ارتباط مغولی

طی مرورهایی که امسال در مورد فیلم‌های اکشن ارزان‌قیمت کردیم، شاید قریب‌به‌اتفاق آنها آثاری ضعیف و غیرقابل باور بودند. در هیچکدام نه خلاقیت خاصی را می‌توان مشاهده کرد و نه جذابیتی که طرفداران این ژانر را مایل به تماشای اثر کند. اما «فیلم ارتباط مغولی» از آن دسته اکشن‌هاست که با احترام به سلیقه‌ی مخاطب خود اکشنی تمیز و قابل احترام را به بیننده هدیه می‌کند.

شاید بیشتر ما در پاسخ به این پرسش که «آخرین فیلمی که در لوکیشن کشور مغولستان تماشا کرده‌اید چه بوده؟» پاسخی جز «یادم نمی‌آید» را نداشته باشیم. شاید بعضی از فیلم غارِ سگ زرد، محصول ۲۰۰۵، نام ببرند یا حتی فیلم مشترک کشور آلمان-مغولستان در برلینانه‌ی سال قبل با نام: «فیلم شیر سیاه».

اما در هر حال اگر همین دو فیلم را هم تماشا کرده باشید، همه‌مان قبول داریم که این لوکیشن در قاب تصویر سینما تا حدودی غریب است. فیلم ارتباط مغولی وارد این لوکیشن شده و شاید یکی از دلایل جذابیت تصاویر فیلم، همین فضای جدید باشد.

اما از تکنیک خوب کارگردان در ارائه‌ی تصویری خوب از سینمای اکشن هم نباید غافل باشیم. «درو توماس» را شاید علاقه‌مندان به موسیقی راک با مستند «کواچِلا» به‌یاد بیاورند. اما اثر نسبتاً ضعیف او در سال ۲۰۱۳ با نام «فیلم احضار روح» باعث سکوت هفت ساله‌ی او شد. حال او با فیلم «ارتباط مغولی» دوباره به سینما بازگشته است.

فیلم ارتباط مغولی با درون‌مایه‌ی آشنای قاچاق دختران از آسیا به کشورهای اروپایی و آمریکا قرار است ارتباط بین مأمور اف‌بی‌آی – وِید- و مأمور مغولی -گنز- با یکی از اعضای این باند یعنی «سریک» را به تصویر بکشد. وِید با دستگیری سریک در آمریکا، او را به مغولستان می‌برد تا به‌عنوان شاهد علیه سرکرده‌ی باند قاچاق شهادت دهد. اتفاقاتی که در این بین می‌افتد و ماجراهایی که پیش می‌آید، باعث نزدیک شدن این سه نفر به هم می‌شود.

آنچه که در فیلم ارتباط مغولی مشهود است، شناخت قاب تصویر توسط کارگردان است. او قرار نیست مانند فیلم پرخرجی همچون «محافظ هیت‌من»(۲۰۱۷) و در خیابان‌های آمستردام سروصدا به پا کند. لوکیشنی که در نظر گرفته هوشمندانه است و برای برداشت صحنه‌های اکشن دست او را باز می‌گذارد.

حتی صحنه‌ی اکشن داخل راهروهای باریک قطار را نیز با برش‌های سریع و به‌موقع به‌خوبی از کار در آورده است. حرف از برش شد و حیف است به تکنیک خوب به‌کار‌رفته در بعضی صحنه‌های فیلم اشاره نکنیم؛ اولین برخورد وِید و سریک در آمریکا که در دفتر سریک اتفاق می‌افتد. در برداشتی که قرار است بعد از ریخته شدن چایی، وید شروع به صحبت کند، بخار چایی داغ بر لنز دوربین، آن انتقال را انجام می‌دهد.

یا دو برش که مکان و زمان را تغییر می‌دهد، استفاده از ترکیب‌بندی پله‌های اداره‌ی پلیس و مرکز خرید است که با هم‌پوشانی ما را وارد سکانس دیگری می‌کنند.

تلفیق این تکنیک‌ها با هم و بهره‌ی درستی که کارگردان از صحنه‌های اکشن برده، باعث شده تا فیلم ارتباط مغولی یکی از اکشن‌های خوب امسال باشد. یادمان باشد که هر فیلمی را در چارچوب ژانری که قرار است به ما ارائه دهد، باید تماشا کرد. همین نکته باعث می‌شود از هر فیلمی به‌اندازه‌ی همان کادربندی‌ای که در آن قرار دارد انتظار داشته باشیم.