نام انگلیسی: فیلم Husbands in Action

نام فارسی: فیلم شوهران در میدان عمل

محصول: ۲۰۲۶ – کشور کره‌ی جنوبی

ژانر: کمدی، اکشن

رده‌ی سنی: ۱۳+

امتیاز: ۱.۵ از ۴

در باب کمدی‌های کره‌ای و امضای منحصر‌به‌فردشان طی این چند سال و مرورهای مختلف نوشته‌ایم. «پارک گیو-تائه» در فیلم شوهران در میدان عمل خود روی همین سنت نوپای سه دهه‌ای گام برمی‌دارد و باید گفت مخاطب پس از تماشای فیلم او خندان از پای اثر بلند خواهد شد. این کارگردان از آن دست فیلمسازان مهجور اما پای کاری است که از نیمه‌ی دوم دهه‌ی ۱۹۹۰ کار خود را در سینمای کره آغاز کرده‌اند. آثار او همیشه رگه‌‌ی پررنگی از کمدی را در خود داشته‌اند. در مرور فیلم «۴۵/۶» از این کارگردان به درک درست کمدی از سوی او پرداخته بودیم.

آنچه از ابتدا در فیلم شوهران در میدان عمل خود را نمایان می‌کند نقطه‌گذاری ابتدایی شخصیت‌ها در بخش‌های مختلف روایت است. شاید همیین نقطه‌گذاری نقطه‌قوت اثر باشد؛ کاراکترهایی که هر کدام در جایی از شهر مشغول گذران زندگی خود هستند و کارگردان هم به آن‌ها کاری ندارد و حتی اجباری هم در اکت و شیوه‌ی زیست‌شان نمی‌بینیم. چنین نگاهی از سوی روایت یک حسن در سینما محسوب می‌شود؛‌ حسنی که بسیاری از آثار در سینمای تجاری هالیوود از آن بی‌بهره‌اند.

کاراکترهای فیلم شوهران در میدان عمل در گوشه‌ای از شهر زندگی می‌کنند و این اتفاقات و رخدادهای کاملاً تصادفی هستند که آن‌ها را به یکدیگر متصل می‌کنند؛‌ و البته چیزی با نام مواد مخدر. یک گنگستر زندانی، یک گنگستر تازه از زندان آزادشده، یک پلیس و همسر فعلی زن آن پلیس در قامت شرور و قهرمان طی پرده‌ی دوم و سوم قرار است در برابر یکدیگر قرار بگیرند. کارگردان این تقابل شلوغ را تبدیل به تعقیب و گریز و در نهایت جنگی ناخواسته می‌کند.

استفاده از بازیگری چون «جین سئون-کیو» تقریباً یک اثر کمدی را سر پا نگاه می‌دارد. این گزاره را حضور این بازیگر در آثار پرتعداد ثابت می‌کند؛ بازیگری که از میمیک چهره‌اش و در نهایت توانایی در هنرهای رزمی و اکت بدنی‌اش نهایت بهره را می‌برد. این خصوصیات و در نهایت شیوه‌ی منحصربه‌فرد او در ادای دیالوگ‌ها باعث می‌شود این بازیگر در کالبد هر کاراکتری طی یک اثر کمدی واقعاً مخاطب را بخنداند. هدف کمدی‌های میانه هم جز این نیست که بدون هیچ فشار یا التماسی مخاطب را بخندانند. کارگردانی چون پارک گیو-تائه این کار را خوب می‌داند.

اما مشکل فیلم شوهران در میدان عمل کارگردان باتجربه در کمدی‌ای که ارائه می‌دهد و حتی در روایتش نیست. مشکل او در شخصیت‌پردازی برخی کاراکترها و انتخاب بازیگران است. به حضور زن اول بازرس و شوهر کنونی‌اش در داستان دقت کنید. هر دو کاراکتر گویی به زور وارد این روایت شده‌اند و بازیگران این دو نقش نیز عملاً در حال ارائه‌ی اکت‌های غلوشده و ملتمسانه برای خلق کمدی موقعیت هستند. کارگردان نیز در دیالوگ‌های این دو هیچ تلاشی برای پیشبرد روایت ندارد و صرفاً از کلیشه‌ها و ساختارهای زنگ‌زده بهره برده است.

در عوض در دسته‌ی گنگسترها این کمبود احساس نمی‌شود و تقریباً هر شخصیتی توسط بازیگران به تیک‌های امضا‌ء‌شده‌ای می‌رسد که مخاطب را در طول روایت می‌خندانند. کار کمدی میانه همین است؛ خلق موقعیت و اکتی متناسب با آن تا مخاطب برای گذر از نقطه‌ای به نقطه‌ی دیگر در زندگی روزمره‌اش طراوتی قابل لمس را حس کند. فیلم شوهران در میدان عمل علی‌رغم ویرانی بخشی از شخصیت‌پردازی‌ها و انتخاب عجولانه‌ی بازیگران برای این کاراکترها و در نهایت بی‌مسیرشدن برخی خرده‌روایت‌ها، باز هم قادر است شما را راحت بخنداند.