نویسنده : نام انگلیسی: فیلم The Bluff
نام فارسی: فیلم پرتگاه
محصول: ۲۰۲۶ – کشور آمریکا، کشور هند
ژانر: اکشن، هیجانانگیز
ردهی سنی: ۱۴+
امتیاز: ۰.۵ از ۴
پرسشی که در عنوان این مرور مطرح شده دقیقاً شرح حال فیلم پرتگاه است. روایتهای بسیاری در سینمای اکشن روی پیرنگهای کلیشه پیش میروند و اکثراً هم ناموفق هستند. اما برخی از آنها درون همین کلیشهها با بازیخوانی خوب کارگردانها و تزریق درست هیجان و صد البته جابهجایی عمدی نقاط تعلیق و عطف باعث میشوند مخاطب تا جایی که میتواند از ژانر دلخواهش لذت ببرد. کارگردان کیمانیایی، «فرانک ای. فلاورز»، در اثر جدید خود در دام تیپسازیها و کلیشههایی افتاده که شاید حتی خودش هم تلاشی برای برونرفت از آنها ندارد.
انتخاب «پریانکا چوپرا» و «کارل اربن» در تقابل با هم در این فیلم پرتگاه انتخاب خوبی بهنظر میرسد. اما این دو بازیگر بازیگردانی نشدهاند، در دورخوانیهای فیلمنامه توجیه نشدهاند و در نهایت درون این روایت بیسرپناه اسیر تیپهایی شدهاند که شاید خودشان هم توانایی خروج از آن را ندارند؛ چرا که در روایت کارگردان درامی وجود ندارد.
فیلم پرتگاه فلاورز در برخی صحنههای اکشن خود سعی دارد به مخاطب نشان دهد که این صحنهها استوریبورد شدهاند و طراح اکشن کار خود را بلد بوده. اما کمی پس از شروع هر صحنه به آشفتگی دکوپاژ کارگردان و برشهای نامطلوب فیلم بین پلانها پی میبریم. پریانکا چوپرا همانند بسیاری دیگر از زنان بازیگر فیلمهای اکشن توانایی چنین اکشنی را ندارد. یکی از معضلات سینمای اکشن دقیقاً همین است که بازیگر زن آموزشدیده کم دارد.
چوپرا که از ابتدای دههی ۲۰۰۰ در سینمای هند نقش زن همراه و رقصنده را در آثار بازیگرانی چون سلمان خان برعهده داشته، حال در سینما و سریالهای هالیوودی هر از چندگاهی در قالبهای اکشن خود را نشان میدهد. بسیاری از بازیگران زن دیگر همچون او طی یک دههی اخیر نقش اول اکشنهای سنگین شدهاند، اما متأسفانه خود بازیگران توانایی تصویرسازی از این زن قهرمان را ندارند. بهنوعی دنیای اکشن جای باربیهای تجاری نیست و اصولاً در میان بازیگران زن باید آموزشهای لازم در این باب داده شود.
آزاردهندهترین بخش این روایت دیالوگنویسی آن است. هر چه صداگذاریهای اکشن فیلم باعث القای هیجان در مخاطب میشود، اما دیالوگگوییهای بازیگران چیزی شبیه روخوانیهای یک بچهمدرسهای از روی دیالوگ میماند. شاید اگر بخواهیم ملموستر به آن بپردازیم باید گفت همچون سخنرانیهای انگیزشی باراک اوباما در یک جمع و از روی تلهپرامپتر است. از ابتدا تا انتهای فیلم این دیالوگها و لحن آنها روی زبان بازیگران آزاردهنده و حتی غیرقابل تحمل است.
شاید موسیقی متن و صداگذاری در فیلم پرتگاه فلاورز باعث کمی دلگرمی میشود. کارگردان در روایت ناقص، کلیشهای و در نهایت بیهدفش حداقل موسیقی متن قابل قبولی ارائه میدهد. در برخی از نقاط فیلم بهخوبی شاهد این هستیم که موسیقی متن مخاطب را از کسالت تیپها و هیجان کسلکننده نجات میدهد و ضربآهنگ را با قدرت بالا میبرد تا مخاطب دچار کسالت یک سکانس دیگر به این اثر آزاردهنده فرصت دهد.
فلاورز در فیلم پرتگاه بهدنبال تجربه نبوده و صرفاً سعی کرده خود را از طریق یک اثر استودیویی بشناساند. اما آنچه در خروجی این اثر شاهد هستیم، اضافهشدن یک اپراتور دیگر به چنده ده نفر مشابه خودش در هالیوود است که اگر نوبتش فرا رسد، شاید بار دیگر اثری دیگر را در اختیارش قرار دهند. باید دید فلاورز دوباره به همکاری بهعنوان نویسنده در کنار دیگر کارگردانهای محلی روی میآورد یا مزهی این اکشن به دهانش شیرین آمده و سعی خواهد کرد بازاریابی خوبی را برای تصدی پست کارگردانی در آثار دیگر استودیویی ارائه دهد.
