نویسنده : محصول: کشور آمریکا
ژانر: درام, دلهره آور, اکشن
نمره: 2 از 4
نام انگلیسی: فیلم the weight 2026
نقد فیلم بار سنگین
برای اتان هاوک، سال ۲۰۲۵ سال پرباری بود؛ سالی که در آن دامنه بازیگری چشمگیری از خود نشان داد: هم در نقش ترانه سرایی همجنسگرا و تلخ در «فیلم ماه آبی» و هم در نقش کودک کشی اهریمنی در «فیلم تلفن سیاه ۲». هر دو فیلم همزمان روی پرده بودند و برای طرفداران دوآتشه هاوک، این دوگانه عجیب و به شکلی منحصربه فرد ترسناکی را رقم زدند.
او همزمان در سریال نوآر جدید و تحسین شده «آندر داون» هم نقش اصلی را بازی می کرد؛ همه اینها یادآوری می کنند که هاوک، با وجود جایگاه تثبیت شده اش، هنوز یکی از پرکارترین بازیگران سینماست. چند بازیگر نامزد پنج دوره اسکار را می توان سراغ گرفت که در چهار سال گذشته در هشت فیلم بازی کرده باشند و در کنارش، دو فیلم دیگر را هم کارگردانی کرده باشند؟
البته همه این تلاش ها هم جواب نداده اند (کسی «ریموند و ری» را یادش هست؟) اما اینکه بازیگری با این میزان شهرت هنوز با چنین شور و شوقی به فرصت های مختلفی که می تواند از آنها نهایت استفاده را ببرد نگاه می کند، چیزی واقعا انرژی بخش است. بالاخره این همان مردی است که از قرارداد هوشمندانه اش برای سهم بردن از درآمدهای پشت پرده «پاکسازی» میلیون ها دلار به جیب زد.
هاوک، دست کم به عنوان بازیگر، در «فیلم بار سنگین» روی زمین امن تری ایستاده است؛ یک درام ماجراجویانه متعارف درباره قاچاق طلا در اوایل دهه ۱۹۳۰. اما گسترده تر شدن دامنه بازیگری اش اعتماد به نفس بیشتری برایش به همراه آورده و گرچه بازی اش در اینجا بیشتر بر جنبه های فیزیکی متکی است، به راحتی فیلم را روی دوش خودش نگه می دارد.
به نظر می رسد شخصیتی که در فیلمنامهی فیلم بار سنگین نوشته شده، کمی جوان تر بوده؛ چون هاوک ۵۵ ساله نقش مردی بیوه را بازی می کند که یک دختر هفت ساله دارد و دخترش از دلاوری های او در جنگ تعریف می کند. سال ۱۹۳۳ است، در اورگن، چهار سال پس از آغاز رکود بزرگ، و مورفی (هاوک) نمی تواند مهارت های فراوانش را به کار بگیرد و به سختی از پس تامین مخارج دخترش (با بازی اوی بری، بازیگر بریتانیایی سریال «هالیوکس») برمی آید.
بعد از اینکه از خانه بیرونشان می کنند و درگیری اش با پلیس باعث می شود سر از یک اردوگاه کار دربیاورد، مصمم است هرچه زودتر خودش را به دخترش برساند؛ چون فقط مدت محدودی وقت دارد تا پیش از آنکه دختر رسما به فرزندخواندگی سپرده شود، او را پس بگیرد. رئیس جدیدش (راسل کرو) که مردی سختگیر اما منصف است و نقشش بیشتر در ابتدا و انتهای فیلم دیده می شود، متوجه می شود مورفی استعدادهایی دارد که می شود از آنها استفاده کرد و او را به کار می گیرد تا به جابه جایی مقداری طلا برای همکارانش کمک کند.
فقط چند هفته تا اعلام عفو عمومی باقی مانده و طبق قانون، تمام طلا باید به دولت تحویل داده شود؛ برای همین معدن ها هدف دستبرد آدم های درمانده ای قرار گرفته اند که چیزی برای از دست دادن ندارند. مورفی باید سه نفر را به انتخاب خودش از اردوگاه و دو نفر را از معدن همراه کند و طلا را در مسیر امنی به مقصد برساند؛ سفری طولانی و خطرناک از دل طبیعت وحشی.
اینجا با حال و هوایی دوست داشتنی و به سبک قدیم طرفیم (در مصاحبه های تبلیغاتی فیلم، به فیلم های پل نیومن اشاره شده)؛ یک فیلم ماجراجویانه بی ادعا و سرراست که بدون زرق و برق اضافی قصه اش را تعریف می کند. فیلم بار سنگین همان فیلم سنتی و باب میل پدرها نیست که معمولا انتظار داریم در ساندنس ببینیم ، اما با بودجه ای کم تلاش می کند فیلمی بزرگ به نظر برسد؛ همان روحیه مستقل و جسورانه ای که جشنواره دوست دارد به آن پاداش بدهد.
پادریک مک کینلی، کارگردانی که بیشتر در تلویزیون کار کرده، تلاش کرده از امکانات محدود بیشترین استفاده را بکند (فیلم بار سنگین در کشور آلمان فیلمبرداری شده و لوکیشن های خارج از مناطق جنگلی هم محدود هستند) و در مجموع، تلاش قابل احترامی است برای بازسازی آن نوع فیلم هایی که زمانی استودیوها می ساختند؛ تلاشی که گاهی آن قدر خوب از کار درمی آید که می شود تصور کرد یک استودیو آن را می خرد.
با این حال، خود سفر آن قدرها که انتظار داریم خطرناک و پرتنش نیست. بودجه کم فیلم بار سنگین در تعداد اندک صحنه های پرحادثه اش خودش را نشان می دهد و به نظرم حتی بدون اضافه کردن چیزی پرخرج و پرزرق و برق، داستان می توانست کمی هیجان و ضرب بیشتری داشته باشد. در بعضی لحظات واقعا خطر را حس می کنیم، اما نه آن قدر که انتظار داشتم روی صندلی میخکوب شوم.
فیلمنامه، نوشته شلبی گینز، متیو چپمن و متیو بویی، بیش از حد به یکی از کلیشه های محبوب این جور داستان ها تکیه می کند؛ همان عوضی اعصاب خردکنی که نمی شود به او اعتماد کرد و هر وقت فیلم بار سنگین به تنش نیاز دارد، سر و کله اش پیدا می شود و با تحریک بقیه اوضاع را به هم می ریزد. اینکه چرا مورفی باید چنین آدم کاملا نفرت انگیزی را برای این کار انتخاب کند، اصلا منطقی نیست و وقتی فیلمنامه این قدر روی توانایی و کاربلدی مورفی تاکید دارد، هضم کردن تصمیم های احمقانه او سخت تر هم می شود (مثلا صحنه دزدیدن قایق).
یک خط عاشقانه هم داریم که چندان جان نگرفته و فیلم بار سنگین هم با نزدیک شدن به مرز دو ساعت، بیش از آنچه واقعا لیاقتش را دارد کش پیدا کرده است؛ چند حذف حساب شده می توانست ریتمش را جمع و جورتر کند.
اما چیزی که فیلم بار سنگین را سرپا نگه می دارد، بازی تمام و کمال هاوک است که در این نقش حسابی تحت فشار قرار می گیرد و شاید بتوان گفت یکی از سخت ترین نقش های فیزیکی کارنامه اش تا امروز را بازی می کند. (یکی از مزایای بودجه کم این است که سختی هایی که هاوک تحمل می کند، روی پرده واقعا سخت تر به نظر می رسند.) بازی اش عضلانی، باورپذیر و کاملا متقاعدکننده است و روند موفقیت اخیرش را ادامه می دهد. هاوک کاری می کند که «فیلم بار سنگین» برایش مثل یک کار سبک به نظر برسد.
«فیلم بار سنگین» در جشنواره فیلم ساندنس نمایش داده می شود و در حال حاضر به دنبال پخش کننده است.
