نقد فیلم بانکدار | The Banker 2020

نام انگلیسی: فیلم The Banker
نام فارسی: فیلم بانکدار
محصول: ۲۰۲۰ کشور آمریکا
امتیاز: ۲ از ۴ – 〇〇⬤⬤

نقد فیلم بانکدار

«برنارد» مرد سیاه‌پوستی‌ست که از کودکی در رویای زندگی بهتر به‌سر می‌برد و تمام فکر و ذکرش یافتن خود در مسیر آمریکایی‌های سفید‌پوست است. فیلم بانکدار با بازی ساموئل ال جکسون در دهه‌ی ۱۹۶۰ رخ می‌دهد. زمانی که سفیدپوستان برتر از سیاهان هستند و تمام زندگی‌شان از سیاهان جداست. سیاهان حق زندگی در محله‌ی سفیدپوستان را ندارند، چه برسد به رفتن به بانک و گرفتن وام برای داشتن زندگی بهتر.

برنارد همه‌ی این‌ها را می‌داند، اما تسلیم نمی‌شود و می‌خواهد او هم عضو جامعه‌ای باشد که قرار است رویاهای‌اش را به حقیقت برساند. فیلم بانکدار از تلاش برنارد صحبت می‌کند و اینکه او در ابتدا مجبور است برای بزرگ‌تر‌شدن و دیده‌شدن در جامعه‌ی سفیدپوستان از یک سفیدپوست بهره ببرد.

حتی «جو» هم که سیاه‌پوستی ثروتمند است نیز هرگز سعی نکرده خود را بخشی از جامعه‌ی سفیدپوستان کند و به دلیل همین جسارت و شجاعت برنارد است که او می‌پذیرد با هم همکار و همیار شوند تا بتوانند خود را بر این جامعه‌ی تبعیض‌گر تحمیل کنند. با این حال برنارد «مالکوم ایکس» نیست و ما قرار نیست او را بنیانگذار مکتب خاصی بدانیم و پیروانی را در اطرافش بشناسیم. او فقط سعی دارد اول خود را در جامعه جا بیندازد و سپس تلاش کند دیگران نیز مانند او زندگی بهتری داشته باشند.

فیلم بانکدار به‌صورتی طنزآلود از رویای آمریکایی سخن می‌گوید و آمریکایی که همواره در حال تلقین کردن رویای‌اش است؛ آنچنان که مردم از اقصی نقاط جهان برای آزادی و حقوق برابر به آن روی می‌آورند. سکانس فیلم ۱۹۰۰ بهترین تمثیل از نشان دادن این موضوع است؛ زمانی که مردان و زنان خسته در کشتی نشسته‌اند و اولین نفر با دیدن خشکی فریاد می‌زند «اَمِریکا» و تصور می‌کند رویایش به حقیقت پیوسته است.

برنارد می‌خواهد در این جامعه زندگی کند و همین جامعه با تمام قوا در مقابل‌اش می‌ایستد. داستانی منسجم و محکم که می‌داند قرار است چه شود. اگرچه الهام گرفته شده از یک داستان واقعی‌ست، اما آنچه کار کارگردان آن را دیدنی کرده تمرکز او بر همان معدود شخصیت‌های‌اش است که باعث شده آنها را به خوبی شکل دهد.

«جرج نلفی» کارگردان فیلم‌هایی چون «دیوان محاسبات»،«فیلم دوازده یار اوشن» و «اولتیماتوم بورن» -که با فیلم‌های خود همواره نشان داده است سلیقه مخاطب برایش اهمیت دارد – این‌بار اما به سراغ فیلمی رفته است که اگرچه هیجان فیلم‌های گذشته‌اش را ندارد، اما از لحاظ تاریخی می‌تواند اثرگذار باشد. نشان دادن تبعیض نژادی در جهانی که هنوز هم در آن این تبعیض‌ها به شکل‌های گوناگونی دیده می‌شود دغدغه‌مند بودن او را نشان می‌دهد.

نلفی با نشان دادن سکانس‌های فیلم در محیطی کاملاً لوکس با خانه‌هایی زیبا و بزرگ، ساختمان‌های اداری بلند و وسیع و ماشین‌های براق و زیبای قدیمی که همه متعلق به سفیدپوستان است به خوبی توانسته کنایه خود را بزند. اما اگر زاویه‌ی متفاوتی به دوربین می‌داد شاید می‌توانست فیلمی قدرت‌مندتر هم ارائه دهد.