نویسنده : نام انگلیسی: فیلم The Furious
نام فارسی: فیلم خشمگین
محصول: ۲۰۲۶ – کشور هنگ کنگ
ژانر: اکشن
ردهی سنی: ۱۵+
امتیاز: ۰.۵ از ۴
تانیگاکی سعی دارد از خشونت کرهای، ضربآهنگ بالای ژاپنی و در نهایت کنگفوی ظریف چینی بهره ببرد تا ترکیبی جدید را در برابر چشمان مخاطب اکشن شرقی قرار دهد. آیا او موفق بوده؟ باید گفت صحنههای اکشن این فیلم شروع و پایان کلاسیک هنگکنگی هم ندارند…
«کنجی تانیگاکی» چهرهی بسیار مشهوری در دنیای اکشن-رزمیهای هنگکنگی است. نام او را بهعنوان طراح اکشن و بدلکاری در بسیاری از این آثار طی سه دههی اخیر زیاد شنیدهایم. چهار سال پیش نیز در کانال یکی از آثار تحت کارگردانی این بدلکار و طراح اکشن معروف را در کانال مرور کردیم: اثری کمدی-اکشن با نام «فیلم اژدها وارد میشود».
حال تانیگاکی در جدیدترین فیلم خشمگین خود دست روی اکشنی گستردهتر با درونمایهای انتقامی و ماجراجویانه گذاشته است. طی سالهای گذشته بارها و بارها به هر بهانهای در باب دنیای اکشنهای تجاری چین و هنگکنگ نوشتیم و تقریباً در بسیاری از این آثار، جز معدود نامهایی همچون «گرگومیش جنگجویان: شهر محصور»، ناتوانی در خلق یک روایت منسجم را شاهد بودیم. در هر حال این کارگردان ژاپنی در فیلم خشمگین وارد همین مسیر بنبست شده است.
تانیگاکی در فیلم خشمگین هیچ برنامهای جز دکوپاژ اکشنها ندارد. بهنوعی با اطمینان میتوان گفت که روایت او داستانی یکخطی است که در طول فیلم گسترش پیدا نمیکند؛ پدر و دختری در کشوری بینام واقع در آسیای جنوب شرقی درگیر مبارزه با یک باند قاچاق انسان میشوند. همین داستان یک خطی حتی برای لحظهای در طول روایت قرار نیست تبدیل به داستانی منسجم شود. در نتیجه کارگردان از آغاز فیلم تا انتها شروع به نقطهگذاری صحنههای اکشن میکند تا در افتوخیزهای فیلم کاراکترها در مکانهای مختلف با یکدیگر گلاویز شوند. شاید به سبب همین نبودن روایت است که سینمای اکشن-رزمی هنگکنگ و چین همچنان در سطح آثار سینمای گروه ب دنیای غرب باقی مانده است.
طی هر سال آثار بسیار زیادی از دنیای سینمای تجاری چین و هنگکنگ منتشر میشوند. ما نیز طی این پنج سال بر اساس تجربه تصمیم گرفتیم چشم روی بسیاری از این آثار مشابه یکدیگر ببندیم و صرفاً برخی از آنهایی که سر و صدایی به پا کردهاند از نظر بگذرانیم. تاکنون از این تصمیم پشیمان نشدهایم و در سال ۲۰۲۶ و با دیدن این اثر باید گفت دنیای موردعلاقهی تانیگاکی و دوستان بنای مخروبهای است که دوست ندارند به هویت آن دست بزنند؛ چرا که در این دنیا هدف همهاشان جز اکشن و طراحی صحنهها و بازی با تکنیکهای رزمی چیزی دیگری نیست. اما باید گفت آنها در همین طراحیها نیز همچنان از دیگر سینماها عقب افتادهاند.
در فیلم خشمگین شاهد صحنههای اکشنی هستیم که در آنها بین تکنیکها سکته ایجاد شده تا نرمی حرکات کاراکترها حفظ شود. تانیگاکی سعی دارد از خشونت کرهای، ضربآهنگ بالای ژاپنی و در نهایت کنگفوی ظریف چینی بهره ببرد تا ترکیبی جدید را در برابر چشمان مخاطب اکشن شرقی قرار دهد. آیا او موفق بوده؟ باید گفت صحنههای اکشن فیلم خشمگین شروع و پایان کلاسیک هنگکنگی هم ندارند؛ یعنی ابتدا قهرمان داستان ضرباتی را وارد میکند، سپس شرور داستان این ضربات را پاسخ میدهد و صحنه را بهدست میگیرد، شرور شروع به رجزخوانی و خندههای شیطانی میکند، قهرمان به خود میآید و نبرد پایانی خیر و شر شکل میگیرد.
تانیگاکی در اکشن خود حتی به این سنت هم پایبند نیست و صرفاً سعی دارد اکشن خود را از طریق تعویض قهرمانها و شرورها در رینگهای مبارزاتی مختلف گسترده کند. اما این گستردگی به قیمت نرمشدن لبههای اکشن او تمام میشود. در نتیجه صداگذاری این زدوخوردها نیز ناخودآگاه بیشتر شبیه مخدری صوتی میشود؛ چیزی که برای یک اثر اکشن جز سم نیست. اثر جدید تانیگاکی نشان میدهد که سینمای اکشن-رزمی هنگکنگ همچنان بهدنبال نگاهداشتن همان اندک مخاطبان خانگی و ویدیویی خود است و نیازی به رقابت با ساختار روز اکشن در سینمای جهان ندارد.
