نویسنده : نام انگلیسی: Search Out
نام فارسی: فیلم یافتن
محصول: کره جنوبی – ۲۰۲۰
امتیاز: ۱ از ۴ – 〇〇〇⬤
«جون-هیونگ» پسر جوان و علاقهمند به دنیای مجازیست که با داشتن یک صفحه مجازی سعی میکند تا آنجا که میتواند آرزوهای دیگران را برآورده کند. در یکی از این درخواستها دختر جوانی از او میخواهد تا به دردودلهای او گوش دهد، اما از آنجا که جون-هیونگ این دختر را میشناسد و میداند او یکی از همسایگاناش است درخواست او را رد میکند.
فردای آن روز جنازهی همان دختر را در آپارتماناش مییابند، درحالی که او خودکشی کرده است. این اتفاق تأثیر زیادی روی جون میگذارد. پس سعی میکند علت این اتفاق را بیابد. او بههمراه دوستاش «سونگ-مین» متوجه میشوند که این دختر قبل از مرگ با یک شخص – «آرشکیگال»- در ارتباط بوده است. آنها با ردگیری این اکانت متوجه اتفاقات عجیبی میشوند.
باز هم یک فیلم دیگر دربارهی فضای مجازی و خطراتی که برای مخاطباناش به ارمغان میآورد. فیلم یافتن براساس بازی معروف «نهنگ آبی» ساخته شده است. بازیای که اولین بار در روسیه دیده شد و گفته میشود باعث خودکشی بیش از صدوچهل نفر شده است. که البته مسبب این بازی توسط پلیس دستگیر شد.
فیلم یافتن از همان ابتدا دارای سکانسهای اضافیست. لزومی برای نشان دادن سکانسی که سونگ-مین در معبد دربارهی خودش حرف میزند نیست، چرا که طی مکالمات زیادی در فیلم او دربارهی علاقهاش به پلیس شدن حرف میزند.
و یا سکانسهایی که این دو دوست با هم مکالماتی را ردوبدل میکنند، جز اینکه بیننده را خسته کند کار دیگری انجام نمیدهد و لزومی برای این همه نشان دادن ارتباطات این دو و صحبت دربارهی کاری که میخواهند انجام دهند، نیست.
فیلم یافتن برشهای ناقص زیادی نیز دارد و این برشها بیننده را در طی داستان گیج میکند. برشهایی که بیننده متوجه گم شدن اتفاقی در این میان میشود. دیدارهایی که خیلی ناگهانی در وسط فیلم یافتن این دو دوست با اشخاصی دارند که قرار است به آنها در این مسیر کمک کند نیز گیجکننده است.
همچنین پرداختی نیز به این شخصیتها نمیشود. این شخصیتها ناگاه وارد فیلم شده و بدون اینکه دقیقاً اطلاع چندانی از آنها به بیننده داده شود، صرفاً وسیلهای هستند تا گرههای داستانی باز شود. این برشهای ناقص گاه با اتفاقات پشت سرهم و سریع همراه میشود.
مثلاً زمانی که بهناگاه سونگ-مین شروع به مکالمه با همان اکانت خطرناک میکند نیز یکی از این سکانسهاست. فیلم یافتن پروسهی این بازی را بهسرعت نشان میدهد، در صورتی که فقط برای انجام یک مرحله از این بازی، شخص باید ۲۴ساعت با کسی صحبت نکند.
اما چیزی که بیننده میبیند تنها در چندثانیه پشت سرهم رخ میدهد و ناگاه با یک برش ما جون را در کنار سونگ میبینیم که در حال بیدار کردن اوست. این سکانسها حتی در مورد دختری با نام «نوری» که در بین راه برای کمک به این دو وارد فیلم میشود هم صدق میکند.
دقیقاً مشخص نمیشود چرا نوری هم دست به خودکشی میزند. بیننده حتی نوع خودِ بازی را هم نمیتواند متوجه شود. درک اینکه چه چیزی باعث میشود افراد با این بازی دست به خودکشی بزنند نیز به دلیل پرداخت نادرست به بازی و شخصیتهای استفادهکننده از این بازی غیرممکن است.
و همه چیز در هالهای از ابهام در فیلم یافتن اتفاق میافتد. بیننده یکسری اتفاقات کلی و سطحی را مشاهده میکند که منجر به پیداشدن شخص خطاکار میشود. سکانس تعقیب شدن جون در پایان فیلم و فرار کردن راحت او از دست تعقیبکنندهها، یکی دیگر از ارکان ضعف فیلم یافتن بهحساب میآید.
«جونگ کواک» در اولین تجربهی فیلمسازی بلند خود با جاهطلبی دست روی داستانی میگذارد که میتواند از آن بهرهی زیادی ببرد، اما متأسفانه شاید تجربهی نداشتهاش باعث میشود نتواند آنچنان که باید به داستان بپردازد؛ اگرچه بازیگران فیلم یافتن تا حد توان توانستهاند بازی خوبی را در این میان به نمایش بگذارند.
