نویسنده : بازنده
نام انگلیسی: فیلم Scare Me
نام فارسی: فیلم مرا بترسان
محصول: ۲۰۲۰ کشور آمریکا
امتیاز: ۳ از ۴ – 〇⬤⬤⬤
نقد فیلم مرا بترسان
یک شب طوفانی در زمستانی سرد و دو نفر در کلبهای که برق ندارد قرار است یکدیگر را با داستانهایی که تعریف میکنند بترسانند. چه پلات جذابی! مخاطبان ژانر دلهره با شنیدن این پلات بیدرنگ بهسراغ فیلم مرا بترسان خواهند رفت تا از آنچه که در این کلبه خواهد گذشت سر در بیاورند. اما «جاش رابن» در اولین تجربهی سینمایی خود در فیلم مرا بترسان بهعنوان فیلمساز، قرار است ترس را از طریق خالقان ترس انتقال دهد.
«فرِد» و «فانی» در حین نرمش صبحگاهی به یکدیگر برمیخورند. «فانی» یک نویسندهی معروف داستانهای ترسناک و «فرِد»؟ خود او هم نمیداند کیست. ابتد میگوید نویسنده است و برای دوری از شهر و نوشتن کار جدید به اینجا و در دل جنگل آمده است. وقتی فانی از او جزئیات را میپرسد، فرِد باز عقب مینشیند و میگوید که قرار است کار اول خود را اینجا بنویسد. فانی اولین ضربه را به او میزند:«پس دوست داری که نویسنده بشی.» طوفان در شب، قطعشدن برقها و حضور ناگهانی فانی در کلبهی فرِد.
جاش رابن در فیلم مرا بترسان، قرار است در لوکیشنی داخلی و با حضور خودش در نقش فرِد و «ایا کش» در نقش فانی، در طول یک شب طوفانی این دو نفر را مقابل یک دیگر قرار دهد. فرِد و فانی برای رساندن این شب به صبح، قرار است یکدیگر را با داستانهایی که تعریف میکنند بترسانند. اما بهمرور این تقابل به یک مبارزه بدل میشود. فانی در جایجای داستانهای فرِد میپرد و از او میخواهد که جزئیات را فراموش نکند.
فانی در حال فخر فروختن به فرِد است. داستان هر چه پیش پیش میرود، دیگر هر داستانی و هر ارجاعی به سینما و ادبیات وحشت، نمیتواند جلوی این تقابل را بگیرد. حتی ورود پیک پیتزا زخم فرِد را عمیقتر میکند. او هر لحظه دورتر از هر انسان دیگری میشود. گویی حضور انسانها در زندگی او باعث میشود بیشتر «بازنده» بودن خود را شاهد باشد. او حتی در برابر یک پیک ساده هم احساس شکست دارد.
«فیلم مرا بترسان» مانند کیکیست که رویهی آن قرار است ژانر دلهره باشد و لایهی زیرین آن مخلوطیست از خودکمبینی یک بازنده در برابر همهی انسانهای اطرافاش. مونولوگهای بینقص دو بازیگر و پرفورمنس زیبای آنها در ترکیب با جلوههای صدا که داستان آنها را تصویریتر میکند باعث میشود تا در طول فیلم هر لحظه منتظر اتفاق بعدی باشیم.
ارجاعات آنها به انواع روایتهای دلهره در سینما و ادبیات تصویری ذهنی را در کنار تماشای صحنههای فیلم برای مخاطب ایجاد میکند. بازی بینقص هر دو بازیگر و بهاضافهی بازیگر نقش «کارلو» باعث ایجاد یک پرفورمنس سهنفره میشود که مخاطب در هر روایت وارد فضایی جدید میشود. اما در زیر تمام این اجراها، این بازنده بودن فرِد است که در حال هویدا شدن است. گویا اصلاً هدف فیلم مرا بترسان پرورش این فعل است و قرار است فرِد در این چاه سقوط دچار عروج شود.
«فیلم مرا بترسان» شما را میترساند؛ اما نه ترسی که با دیدن ناخنهای دراز یا چهرهی از مو پوشیدهشدهی یک دختر شما را در بر میگیرد. شما قرار است بههمراه فرِد از «هیچ بودن او» بترسید. هیچ بودنی که قرار است مانند یک سیلی در سرمای زمستان او را از خواب خرگوشی بیدار کند، زندگیاش مرور شود، و در نهایت ناتوانی از دستیابی به آنچه که میخواهد باشد. فرِد «میخواهد» یا «دوست دارد» که چیزی یا کسی باشد، اما «هیچ چیز» نیست.
